Η Ελλάς Μπορεί! Οι Έλληνες Μπορούν;

Όταν κάποιος ανατρέξει στους καταλόγους των υποψηφίων βουλευτών των εκλογών της Κυριακής στην Ελλάδα θα εντοπίσει και ικανούς ανθρώπους,  οι οποίοι , με την ελπίδα πως θα κρατήσουν με δύναμη την θέληση για δίκαιη κοινωνία, θα καταφέρουν να αλλάξουν τα σαθρά που όζουν και ζέουν εδώ και δεκαετίες στην χώρα.

Προτρέπω όλους όσοι ψηφίζουν την Κυριακή, να ψηφίσουν αυτούς, τους ικανούς!

Και ελπίζω πως οι ανόητοι αρχηγοί και αρχηγίσκοι, αφού καταφέρουν, που το ελπίζω, να φτιάξουν μια κυβέρνηση που θα καταφέρει να διατηρήσει την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη και την Ευρωζώνη,  θα παραμεριστούν, ακόμα και να εξοστρακιστούν  αν χρειαστεί, για να δώσουν την θέση τους σε άλλους ανθρώπους, νεώτερους, ικανότερους, τιμιότερους, με οράματα μακρόχρονα, που θα καταφέρουν με τον καιρό, που θα είναι δύσκολος, να επανατοποθετήσουν την Ελλάδα στον πολιτικό και πολιτιστικό χώρο που της αξίζει, και που μέχρι πρόσφατα νομίζαμε πως της ανήκει.

Και να καθαρίσουμε, επιτέλους, τους κακομούτσουνους!

Μακάρι!

 

Λέτε να μας σώσει ο Θεός; (Επανάληψη, για να μαθαίνουμε!)

Alleluia! Ο θεός ούτε αρσιβαρίστας είναι ούτε ξέρει να παίζει ζάρια. Είναι ένας απλός και μοναχικός θεούλης που μή έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνει μ’ αυτόν τον παλιόκαιρο είπε να ξεκουραστεί παρακολουθώντας το αγαπημένο του σήριαλ από τον καναπέ του, πρώτο σύννεφο, ακριβώς  φάτσα μπροστά στα διαδραματιζόμενα επί του ομφαλού της γης.  Πέφτουν οι πρώτοι τίτλοι και αρχίζουν να παρελαύνουν ο ένας πίσω από τον άλλο οι πρωταγωνιστές.  Αίφνης, τα πάντα έλαμψαν. Η ορατότης στο ζενίθ και άγγελοι ηχούν μακριές τρομπέτες σε διφωνία. Τα όρνεα του ουρανού, φεύγουν από την μέση και παίρνουν θέση γύρω-γύρω από το κάδρο σχηματίζοντας θυρεό, στην μέση του οποίου εμφανίζεται ως δια μαγείας, κλάδος ελαίας και πιο πίσω, γαλάζιος σταυρός εν τω μέσω ενός κόκκινου σφυροδρέπανου. «Θαύμα-θαύμα», ανέκραξε και φωνάζοντας κάποιον που τον έλεγαν Ερμή και είχε φτερά στα πόδια, του λέει « τρέξε κάτω, και πες τους πως αποφάσισα να σώσω την νήσον των αγίων από όλους αυτούς που επιβουλεύονται την ευτυχία της». Και τρέχει ο άλλος, αλλα στο δεύτερο πέταγμα τον προλαβαίνει και του λέει, «πες τους όμως ότι για να το κάνω αυτό, θα πρέπει ένας από τους πρωταγωνιστές, όχι κομπάρσους, να θυσιαστεί».  Και ξαναφεύγει ο Ερμής, και τον φωνάζει πάλι πίσω, «πού ‘σαι», του λέει, «να τους πείς να κάνουν γρήγορα, μην το ρίξουμε πάλι στις Πυθίες και άλλα τέτοια αειδή, να αποφασίζουν τώρα που βράζει το σίδερο και να μην μιας πάρουν οι ζέστες του καλοκαιριού».

Κάθεται, λοιπόν, ο καλός θεούλης και περιμένει την επόμενη σκηνή. Περιμένει, και περιμένει αλλά το μόνο που βλέπει είναι ένα μαύρο σύννεφο και φωνές ν’ ακούγονται από πίσω χωρίς κανείς να φαίνεται. Αφουγκράζεται να ακούσει καλύτερα και μια που είναι θεός και όλα τα ξέρει, αντιλαμβάνεται ότι είναι δύο πενταφωνικές χορωδίες που έχουν πάρει τις δύο άκρες τ’ ουρανού και τραγουδούν παράφωνα, σε πενταφωνίες πάντοτε, διαφορετικά άσματα η κάθε μία. Στην μέν ξεχωρίζουν τα βαρύτονα μέλη με φράσεις που τελειώνουν σε «ναι» και στην άλλη ξεχωρίζουν ηψίφωνοι καστράτι να κελαηδούν φράσεις που τελεύουν σε «όχι».

Γυρνάει το κεφάλι πίσω και λέει, «Ρε διάολε, τι κάνουν αυτοί;» «Αυτά», του λέει ο άλλος, «αυτά που κάνουν πάντα. Τα βρακιά τους καίγονται κι αυτοί τραγουδάνε παράφωνα. Αφού, να σκεφτείς, τα καζίνο και τα μπούκικα που τους έστεισα, παρόλο που τα φόρτωσα και με ωραίες γκομενίτσες, άδεια είναι. Ούτε τα νοίκια δεν βγάζουμε πια. Έχουν βγεί έξω και το μόνο που κάνουν είναι να τραγουδάνε». 

Ρίχνει ένα αστροπελέκι, που λέτε, ο θεούλης, και ποιός είδε τον θεό και δεν το φοβήθηκε. «Σκάστε ρεεέ», τους φωνάζει, «αφήστε τις σαχλαμάρες και αποφασίστε γι αυτό που σας μήνυσα με τον φτεροπόδαρο γιατί θα σας πάρει και θα σας σηκώσει. Δεν θα κάτσω εγώ εδώ να περιμένω πότε θα θελήσετε να σας σώσω. Θα πάω για μπάνια στην Χαβάη και ο σώζων εαυτόν σωθείτω».

Γέρνει στο δεξί πλευρό ο καλός θεούλης, τραβάει και μια εμπριμέ κουβέρτα στα πόδια να μην κρυώνει και παίρνει έναν υπνάκο, αυτόν του δικαίου. Όνειρα αυτός δεν βλέπει, ξέρετε εσείς. Τι να δει εξ’ αλλου, ότι βρίσκεται στο δωμάτιο  του η Βάνα Μπάρπα και παίζει μια άρπα, αφού όποτε θέλει την φωνάζει και αυτή έρχεται, με άρπα ή χωρίς άρπα.

Αυτός που ήλθε, δεν ήταν ούτε η Βάνα ούτε κανένα άλλο μυθικό πρόσωπο, ήταν ο Ερμής που έστειλε για να τους πάει το μήνυμα. Μα τι Ερμής ήταν αυτός, ξεπουπουλιασμένος, χωρίς τιράντες, με σκισμένο ιμάτιο και ένα μάτι μαύρο. « Πως είσαι έτσι ρε μούτρο; Καυγάδιζες πάλι με τους εβραίους για τα πετρέλαια;» « Οχι, αρχιμάστορα», του λέει, «πήγα και τους είπα όπως με ορμήνεψες. Στην αρχή τους φάνηκε πως εύκολα θα σου δίναν μια απάντηση, ύστερα όμως τους πιάσαν τα δύσκολα. «Να θυσιάσουμε», είπαν, «τον Ντάουνερ». Νόμισα πως δεν άκουσα καλά και τους ξαναρώτησα. Τότε ήταν που με πήραν με τις πέτρες. «Σταθείτε», τους λέω, ο μεγάλος είπε να θυσιαστεί ένας από εσάς όχι ο ξένος, και προ πάντων, δεν τα βάζουμε με απεσταλμένους - έδωσα έμφαση σ’ αυτό για να γλωτώσω και το δικό μου τομάρι, τρομάρα μου». «Και πού είναι η απάντησή τους Ερμάκο;» «Α! Δεν είναι έτοιμη ακόμα. Εχουν καθίσει όλοι γύρω-γύρω και παίζουν την κολοκυθιά. Ο ένας λέει να θυσιαστεί ο Χριστόφιας, ο άλλος λέει όχι να θυσιάσουμε τον Αναστασιάδη, ο άλλος τον Ομήρου, άλλος τον Λιλλήκα, ένας είπε τον Νταβούταγλου, άλλος πάλι τον Γιοβάνοβιτς, ξέρεις εσύ, ένας το μακρύ του άλλος το κοντό του. Θα με φωνάξουν, λένε, αμα είναι έτοιμοι. Εγώ, όμως, δεν ξαναπάω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι λένε και κινδυνεύω. Αμα θες πήγαινε εσύ γιατί αυτοί, ο θεός να κατεβεί, δεν πρόκειται να τα βρούνε και πάλι εμένα θα πάρουν στο κυνήγι».

Άμεση και ουσιαστική αλλαγή επίπλωσης στο Υπουργείο Οικονομικών.

Ταχύτατα και με περισσή επιμέλεια πραγματοποιήθηκε χθες Παρασκευή αντικατάσταση επίπλων στο γραφείο του Υπουργού Οικονομικών.

Συγκεκριμένα, αντικατεστάθη η καρέκλα του κ. Υπουργού με την εικονιζόμενη καρέκλα, φωτογραφία της οποίας εξασφάλισε το μπλοκ με δικά του έξοδα και μέσα, η οποία φαίνεται ότι προσδίδει στον κ. Υπουργό βαρύτητα και ...μύδια που αλλιώς δεν κατέχει.

Με την ομολογουμένως αυξημένη βαρύτητα, ο κ. Υπουργός έχει πλέον πεισθεί από τον γ.γ. του κόμματος που μας κυβερνά ότι δεν συντρέχει πλέον κανένας λόγος παραίτησής του.

Ευχόμαστε στον κ. Υπουργό «με γειά» η καρέκλα και να την παίρνει πάντα μαζί του όπου πάει (αν δεν ξέρει πού πάει, θα του το πεί σύντομα ο προαναφερθείς γ.γ.).

 Τα βαρύτατα προσόντα της καρέκλας από άλλη οπτική γωνία

Η Οικονομική Κρίση και πως να την αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά

Κατόπιν καταιγισμού παρακλήσεων από τακτικούς αναγνώστες (που υπερβαίνουν τους τρεις ανά εξάμηνο), επαναλαμβάνουμε τον κατάλογο μας με πρακτικές συμβουλές για αντιμετώπιση της καλπάζουσας οικονομικής κρίσης που πρωτοδημοσιεύσαμε σε ανύποπτο χρόνο, στις 27 Μαρτίου, 2009.

10 Πρακτικές Συμβουλές

1) Διακόψετε την συνδρομή σας στο γυμναστήριο και εγγραφείτε στις ομάδες εθελοντικής εργασίας στην οικοδομική βιομηχανία. Μειώνετε έτσι τα έξοδα σας και συνάμα βοηθάτε τους πληγέντες εργολάβους και ντηβέλοπερς να ορθοποδήσουν διατηρώντας το σώμα σας σε άριστη κατάσταση.

2) Αφήστε το αυτοκίνητο στο γκαράζ και ζητήστε δουλειά στη γειτονική ανεγειρόμενη οικοδομή, αυτή που σας ξυπνά καθημερινά στις έξι το πρωί. Μπορείτε να αναθέσετε άλλα καθήκοντα στον προσωπικό σας οδηγό όπως για παράδειγμα να αναλάβει την επιτήρηση του μπάτλερ σας και του άλλου οικιακού προσωπικού.

3) Μην αγοράσετε άλλα παπούτσια για τα επόμενα δύο χρόνια. Έτσι κι’ αλλιώς δεν περπατάτε και τόσο για να τα λειώνετε.

4) Αν έχετε καταθέσεις σε τράπεζες ειδοποιείστε τους τραπεζίτες σας ότι τους χαρίζεται τα λεφτά. Έτσι οι τράπεζες θα αποκτήσουν εισοδήματα και θα συσσωρεύσουν κεφάλαια για να μπορούν στο μέλλον να διαθέτουν χαμηλότοκα δάνεια σε σας και τα παιδιά σας.

5) Συνεργαστείτε με τον εργοδότη σας. Δείξετε του να καταλάβει ότι δεν έχετε καμία απαίτηση για αποζημιώσεις για την απόλυση σας. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγετε τις υπέρογκες αμοιβές των δικηγόρων σας που ούτως ή άλλως ποτέ δεν θα σας διαβεβαιώσουν ότι θα κερδίσετε την δικαστική αγωγή. Συνάμα, ο εργοδότης σας θα είναι σε θέση να διατηρήσει μια βιώσιμη και ενδεχομένως ανθηρή επιχείρηση ειδικά αν το δικό σας παράδειγμα ακολουθήσουν και άλλοι συνάδελφοι σας. Η προσωπική σας παρέμβαση να τους πείσετε θα εκτιμηθεί τόσο από τον εργοδότη σας όσον και από το κράτος.

6) Προτρέψετε συγγενείς και φίλους να πάρουν δάνεια από τράπεζες για να επιχορηγήσουν την προβληματική επιχείρηση τους και εγγυηθείτε τους χωρίς δισταγμό. Και αν ακόμα δεν πληρώσουν τα δάνεια εσείς δεν έχετε λόγο να φοβάστε αφού δεν έχετε πλέον ιδιόκτητη κατοικία για να την κατάσχουν. Την έχετε ήδη πωλήσει οικειοθελώς για να ξεπληρώσετε τα χρέη σας ή σας την έχει ήδη κατάσχει και πωλήσει σε πλειστηριασμό η τράπεζα. Ούτε για φυλάκιση έχετε λόγο να φοβάστε αφού το κράτος αποφεύγει πλέον τα περιττά έξοδα φυλακίσεως των παρανομούντων.

7) Βοηθείστε τους συγγενείς και φίλους που έχουν πάρει δάνεια με την εγγύηση σας να διαλέξουν ένα τουλάχιστο αυτοκίνητο πολυτελείας, καινούργιο όχι μεταχειρισμένο, με πολλούς αερόσακους, συστήματα πλοήγησης και όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ για να μπορούν να σας παίρνουν και σας για βόλτα όταν θα βαριούνται να είναι μόνοι. Συμβάλλετε έτσι στη προσπάθεια των εισαγωγέων αυτοκινήτων να διατηρήσουν ψηλό αριθμό πωλήσεων ο οποίος πιθανόν να τους εντάξει στο σχέδιο των αυτοκινητοβιομηχανιών για αυξημένα πριμ και άλλα ωφελήματα που αναμφίβολα θα βοηθήσουν την εγχώρια οικονομία αν και εφόσον τα λεφτά έλθουν τελικά στη χώρα.

8) Αυξήστε την συχνότητα και διάρκεια των οικογενειακών σας ταξιδιών στο εξωτερικό αφού στις περισσότερες πόλεις που συνήθως επισκέπτεστε το κόστος ζωής είναι κατά πολύ χαμηλότερο από τον τόπο μας.

9) Φροντίστε να επισκεφθείτε σύντομα την Κούβα και προμηθευτείτε μεγάλες ποσότητος πρώτης ποιότητας πούρων Αβάνας. Όχι μόνο θα έχετε προμήθειες για αρκετό καιρό (ίσως αρκέσουν μέχρι το τέλος της οικονομικής κρίσης) αλλά θα μάθετε και τι είναι το καλό πούρο και δεν θα σας πιάνουν κορόιδο όταν χρειαστεί να αγοράσετε παρόμοια πούρα στα αφορολόγητα κάποιου αεροδρομίου σ’ ένα από τα συνηθισμένα σας ταξίδια.

10) Σταματήστε να πληρώνετε την ασφάλεια ζωής γιατί δεν θα σας χρειαστεί.

Εκ Περιτροπής ή αλιώς Ο Νευρικός Ποδηλάτης (επανάληψη)

Ο Νευρικός Ποδηλάτης

 

Από μία διαβολική σύμπτωση δεν πήρε το πορτοφόλι του όταν έφυγε από το σπίτι εκείνο το πρωί. Αντί αυτού, άρπαξε στη βιασύνη του την δερμάτινη θήκη στην οποία φύλαγε τα κλειδιά του εξοχικού του και μπήκε στο αυτοκίνητο. Όταν σταμάτησε στον χώρο στάθμευσης του γραφείου του κατευθύνθηκε όπως κάθε πρωί στο διπλανό περίπτερο για να πάρει τις πρωινές εφημερίδες και τότε κατάλαβε τι έκανε. Βλαστήμησε σιωπηλά, είπε στον περιπτερά πως θα τον πληρώσει αργότερα και μπήκε στο γραφείο. Για να μην ξεχαστεί και μείνει χωρίς λεφτά όλη την μέρα, ζήτησε από τον ταμία ένα ποσό έναντι του μισθού του.

Ο εκνευρισμός του ήταν μεγαλύτερος από άλλες μέρες. Έβαζε τις φωνές αδικαιολόγητα στους υφιστάμενους του, μιλούσε με θυμό στο τηλέφωνο και όλο μονολογούσε βρίζοντας. Σε στιγμές αναλαμπών, σκεφτόταν πως έπρεπε να προσπαθήσει να είναι πιο ήρεμος. Το απόγευμα ήταν ελεύθερος από δουλειά, έτσι αποφάσισε να κάνει κάποιου είδους άσκηση. Μόνο έτσι κατάφερνε να κρατά τον εαυτό του σε έλεγχο. Χωρίς το πορτοφόλι δεν μπορούσε να πάει στο γυμναστήριο, αφού εκεί φύλαγε την κάρτα εισόδου. Να επιστρέψει στο σπίτι, ούτε λόγος. Τα δεκαοκτώ χιλιόμετρα δρόμου θα του χαλούσαν κάθε διάθεση για άσκηση. Αποφάσισε να περπατήσει. Θα είχε διανύσει κανένα χιλιόμετρο όταν είδε στην απέναντι πλευρά του δρόμου ένα κατάστημα που νοίκιαζε ποδήλατα. Αφού έπεισε τον ιδιοκτήτη να δεχτεί αντί για το δελτίο ταυτότητας ένα ποσό χρημάτων σαν εγγύηση πως θα επέστρεφε το ποδήλατο, το καβάλησε και άρχισε να ποδηλατεί με δύναμη. Ήθελε να ιδρώσει, να κουραστεί, να ξεχάσει αυτά που τον βασάνιζαν τον τελευταίο καιρό. Φαίνεται όμως πως παρά-ξεχάστηκε λιγάκι γιατί δεν πρόσεξε το κόκκινο φανάρι στο επόμενο σταυροδρόμι. Η σύγκρουση με το αυτοκίνητο από τον κάθετο δρόμο ήταν αστραπιαία και δυνατή. Σε λίγο, ένα ασθενοφόρο τον φόρτωσε και κατευθυνόταν προς το νοσοκομείο. Το κεφάλι του ήταν άγρια στραπατσαρισμένο και οι πληγές και το αίμα που έτρεχε είχαν κάνει το πρόσωπο του αγνώριστο.

Το πρώτο πράγμα που είδε όταν ξύπνησε ήταν ένα μπουκάλι ορρού που κρεμόταν από πάνω του. Ένας νοσοκόμος που φορούσε μια πάνινη μάσκα μόλις είχε ανοίξει την πόρτα. Του έριξε μια γρήγορη ματιά και έφυγε με γοργό βήμα. Γύρισε σε λίγο μαζί με τον γιατρό. «Καλημέρα, πως νοιώθεις;», είπε ο γιατρός. Αυτός, ήταν σαστισμένος. Πού βρισκόταν; Τι του συνέβαινε; Μα προ παντός, ποιος ήταν; Το κεφάλι του πόναγε και καταλάβαινε ότι ήταν τυλιγμένο σε γάζες. Με κόπο άνοιξε το στόμα και προσπάθησε να μιλήσει. « Πονάω», ψέλλισε. «Ησυχάστε κύριε Γρηγόρη», είπε ο γιατρός, «τα δύσκολα πέρασαν. Τώρα είσαι εδώ, έξω από τον θάλαμο εντατικής παρακολούθησης και σύντομα θα νοιώθεις καλύτερα».

«Ποιος είναι ο Γρηγόρης», σκέφτηκε. «Κι εγώ, ποιος είμαι;» Κάνοντας αυτή την ερώτηση στον εαυτό του συνειδητοποίησε πως δεν θυμόταν τίποτα. Αναγκάζοντας το μυαλό του να πάρει μερικές στροφές κατάλαβε πως αυτός θα ήταν ο Γρηγόρης και ότι έπαθε αμνησία. Το μόνο που θυμόταν ήταν να τρέχει μαζί με άλλα παιδιά, μικρός κάποτε, σε μια αλάνα κρατώντας ένα ξύλινο σπαθί και τον Αντωνάκη, τον γείτονα του, να του φέρνει το δικό του σπαθί κατακέφαλα και να βάζει τα κλάματα.

Εκ Περιτροπής

 

Tα βίαια παιγνίδια δεν του άρεσαν ιδιαίτερα. Προτιμούσε να παίζει με τις φίλες της αδελφής του αλλά πιο πολύ του άρεσαν τα επιτραπέζια παιγνίδια και τα σταυρόλεξα. Με τις προτροπές όμως της μητέρας του και με τις παρακλήσεις των άλλων αγοριών της γειτονιάς, δεχόταν καμιά φορά να συμπληρώσει το κενό σε μια από τις δύο ομάδες ποδοσφαίρου η να λάβει με επιφύλαξη μέρος σ’ ένα από τα άλλα παιγνίδια που περιελάμβαναν αρκετό κυνηγητό και τσακωμούς. Όπως αυτό με τα ξύλινα σπαθιά που τον άφησε δυο νύκτες στο νοσοκομείο. Κάτι άλλο που ερχόταν αμυδρά στη μνήμη του ήταν εκδρομές σε παραθαλάσσια μέρη και μια βάρκα με κουπιά. Όμως όσο και αν στρίμωχνε το μυαλό του, δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε ποιος ήταν ούτε πως βρέθηκε στο νοσοκομείο. Ένοιωσε και πάλι τα βλέφαρά του να βαραίνουν και αποκοιμήθηκε.

Ξύπνησε αργά το απόγευμα όταν μια νοσοκόμα του μετρούσε την πίεση. «Επισκέψεις, κύριε Γρηγόρη, έχετε επισκέψεις» είπε χαμογελώντας η νοσοκόμα και του έδειξε την νεαρή κοπέλα που στεκόταν πίσω της. Έδειχνε χαρούμενη και ανυπόμονη. Η επισκέπτρια, μια νεαρή γύρω στα τριάντα, του έπιασε το χέρι και με χαμόγελο του είπε «κύριε Γρηγόρη, μας ανησυχήσατε. Πως είστε σήμερα;» Κατάλαβε πως απευθυνόταν σ’ αυτόν αλλά ιδέα δεν είχε ποια ήταν. «Καλά», είπε και γυρνώντας στη νοσοκόμα ψιθύρισε «μα πού βρίσκομαι; Ποιος είμαι;» Η Ελπίδα, όπως είπε πως λεγόταν η νεαρή κοπέλα, τράβηξε την καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι και κρατώντας του το χέρι του διηγήθηκε αυτά που συνέβησαν τις τελευταίες μέρες.

Περνούσε την δωδέκατη μέρα στο νοσοκομείο μετά από μια βίαιη σύγκρουση που είχε με αυτοκίνητο ενώ ποδηλατούσε στο κεντρικό δρόμο της πόλης που πήγαινε προς την θάλασσα. Οι πληγές του είχαν γίνει σχεδόν εντελώς καλά, μόνο δύο μικρούς επιδέσμους είχε στο κεφάλι, αν και χρειάστηκε να του ξυρίσουν τα μαλλιά. Οι γιατροί αποφάνθηκαν ότι η διάσειση που υπέστη ήταν η αιτία της προσωρινής του αμνησίας και πως σύντομα θα επανέβρισκε την μνήμη του. Η Ελπίδα ήταν η προσωπική του βοηθός στο γραφείο της ασφαλιστική εταιρείας «Σιγουριά» της οποίας ήταν ο διευθυντής στο κεντρικό κατάστημα της πόλης. Ήταν διαζευγμένος εδώ και πέντε χρόνια, χωρίς παιδιά και έμενε σε μια μικρή πολυκατοικία πάνω στην παραλία, λίγο έξω από την πόλη.

Η Ελπίδα ήταν ο μόνος του επισκέπτης και ερχόταν κάθε μέρα το απόγευμα μετά που έκλεινε το γραφείο. Του μιλούσε για τα καθημερινά του γραφείου, διηγιόταν γεγονότα που θα έπρεπε να θυμάται και στις επίμονες ερωτήσεις του για την προσωπική του ζωή του έλεγε όσα ήξερε. Τίποτα όμως από όσα άκουσε δεν κατάφεραν να του επαναφέρουν την μνήμη. Εξακολουθούσε να μην έχει καμία ιδέα για την προηγούμενη ζωή του και ούτε ήξερε ποιος ήταν. Η Ελπίδα δεν μπορούσε να του πει αν είχε στενούς συγγενείς ή φίλους γιατί δεν ήξερε. Ήταν πάντα λιγομίλητος και κανείς δεν ήξερε περισσότερα για τα προσωπικά του.

Στο τέλος της τρίτης εβδομάδας οι γιατροί του έδωσαν εξιτήριο αν και η μνήμη του δεν επανήλθε. Θεώρησαν όμως καλύτερο να μετακινηθεί στο δικό του περιβάλλον όπου σίγουρα θα ξαναθυμόταν. Η Ελπίδα μαζί με έναν οδηγό ταξί που χρησιμοποιούσε το γραφείο τους τον βοήθησαν να μεταφερθεί στο διαμέρισμά του. Ήταν μια πενταόροφη πολυκατοικία στη παραλία κι αυτός ζούσε στο ρετιρέ που ήταν και το μόνο διαμέρισμα του τελευταίου ορόφου. Ένας από τους συναδέλφους είχε μεταφέρει ήδη το αυτοκίνητό του από το γραφείο στον υπόγειο χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας.

Περνούσε την μέρα του ανακατεύοντας τα πάντα μέσα στο διαμέρισμα και κάνοντας περιπάτους στην παραλία. Έτρωγε κάθε μεσημέρι σ’ ένα από τα πολλά εστιατόρια της παραλίας προσπαθώντας να θυμηθεί κάτι για τον εαυτό του και έπαιρνε από το μανάβικο κάτι για το βράδυ, συνήθως φρούτα. Η Ελπίδα του τηλεφωνούσε καθημερινά και τον επισκεπτόταν κάθε άλλη μέρα το απόγευμα μετά την δουλειά.

Μια μέρα, είπε στη Ελπίδα κάτι που τον ανησυχούσε πολύ. Στο σπίτι υπήρχαν ρούχα, παπούτσια και πολλά άλλα γυναικεία αξεσουάρ που δεν ήξερε σε ποια ανήκαν. Κανείς δεν είχε ακούσει ποτέ ότι μετά τον χωρισμό του είχε κάποιο δεσμό και ούτε κανείς από τους γείτονες που ρώτησαν δεν μπόρεσε να τους διαφωτίσει καλύτερα. Έπρεπε όμως να μάθει ποια γυναίκα βρισκόταν στη ζωή του και προ παντός πού βρισκόταν και γατί μέχρι τώρα δεν εμφανίστηκε. Ζήτησε από την Ελπίδα να του βρει ένα ιδιωτικό ντετέκτιβ.

Ο Φαίδων, ένας γεροδεμένος σαραντάρης, καθόταν απέναντι του στο σαλόνι του ρετιρέ κρατώντας σημειώσεις σ ένα μπλοκάκι. Ζήτησε να δει τα προσωπικά του χαρτιά και του έκανε αρκετές ερωτήσεις, πολλές για αυστηρά προσωπικά θέματα. Μετά τους παρακάλεσε να βγουν για ένα περίπατο στην παραλία για να τον αφήσουν με την ησυχία του να εξερευνήσει το διαμέρισμα και να αξιολογήσει τα ευρήματα του.

Όταν επέστρεψαν μετά από περίπου τρεις ώρες βρήκαν τον Φαίδωνα να βηματίζει με εμφανή σημάδια αμηχανίας και να ξύνει το κεφάλι του. «Κύριε Γρηγόρη», είπε κοιτόντας την Ελπίδα, «οι ενδείξεις μου επιβάλλουν να δεχθώ ότι μια γυναίκα υπάρχει σ’ αυτό το διαμέρισμα αλλά δεν ζει εδώ» και συνέχισε, «δεν ξέρω πως να το εξηγήσω, ντύνεται με κομψά και πολύ ακριβά ρούχα, φορά παπούτσια πολυτελείας, κυρίως με ψηλό τακούνι, και χρησιμοποιεί εξειδικευμένα καλλυντικά προσώπου και γνωστά ακριβά αρώματα. Όμως, δεν υπάρχουν πουθενά είδη προσωπικής υγιεινής που μια γυναίκα οπωσδήποτε χρειάζεται. Είναι σαν να υπάρχει εδώ μια γυναίκα αλλά καμία γυναίκα δεν ζει εδώ! Είναι και κάτι ακόμα», είπε «τα γυναικεία παπούτσια έχουν πολύ μεγάλο μέγεθος για συνηθισμένη γυναίκα. Έχουν νούμερο σαρανταδύο!» Στη συνέχεια, με ιδιαίτερη αμηχανία, ρώτησε τον Γρηγόρη, «κύριε Γρηγόρη, τι νούμερο παπούτσια φοράτε;» «Σαρανταδύο» απάντησε ο Γρηγόρης κοιτώντας τις σόλες των παπουτσιών του. «Κύριε Γρηγόρη», συνέχισε ο Φαίδωνας, «μπορείτε να δοκιμάσετε να φορέσετε αυτά τα παπούτσια σας παρακαλώ;» Ο Γρηγόρης φόρεσε με ιδιαίτερη ευκολία ένα ζευγάρι κόκκινες γόβες-στιλέτο. Του έπεφταν γάντι!

«Κύριε Γρηγόρη», είπε ο Φαίδωνας κοιτώντας τον πλέον στα μάτια, «είμαι τώρα σίγουρος πως είστε τραβεστί!»