Μόνο μια μέρα;

Θεωρώ αχρείαστη προσέγγιση και μάλλον υποτιμητική την καθ’ υπόδειξη αφιέρωση ειδικής μέρας του χρόνου για την γυναίκα. Αναλογιζόμενος βέβαια τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαβιούν καθημερινά πλείστες τόσες γυναίκες στον πλανήτη, δέχομαι την αναγκαιότητα της υπόδειξης αφού χρειάζεται αφύπνιση τόσων των γυναικών όσων και των ανδρών για να προχωρούμε όσο γίνεται πιο σταθερά και γρήγορα προς μια πιο δίκαιη κοινωνία. Αυτό όμως που βρίσκω εντελώς ανόητο είναι την αυτοταπείνωση των γυναικών που δράττονται της ευκαιρίας για να γιορτάσουν την μέρα με κάθε λογής ανόητες εκδηλώσεις είτε σε φιλικό παρείστικο κύκλο είτε σε ευρύτερο φορμαρισμένο κοινωνικό σύνολο.

Και ενώ θα ήθελα σήμερα να γράψω κάτι για μια πολύ αξιόλογη γυναίκα του τόπου μας με την ευκαιρία ακόμα μιας θαρραλέας γνώμης που πρόσφατα εξέφρασε, δεν θα το πράξω τώρα για να μη υποβαθμιστεί η σημασία της πράξης της.

Επιφυλάσσομαι.

Νηστεία

H χρησιμότητα της νηστείας είναι πολλαπλή. Δεν αναφέρομαι καθόλου στη νηστεία σαν κανόνα θρησκείας που ποσώς με ενδιαφέρει αλλά στη νηστεία που σε βοηθά να αποβάλεις τοξίνες, περιττά κιλά και σου καθαρίζει τον νου και το πνεύμα γενικότερα.

Ας καταναλώσουμε λοιπόν πολλές σαλάτες, χόρτα ατμόβραστα, δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια, χαλβάδες και άλλα παρόμοια. Και ας αποβάλουμε από το διαιτολόγιό μας τα κρέατα και τα τυριά που τόσο μας αρέσουν αλλά μας ανεβάζουν την χοληστερόλη, τα νεύρα και τα παχάκια. Μόνο καλό θα δούμε από τέτοια διατροφή. Αν προσθέσουμε στη καθημερινή μας ζωή και ένα ημίωρο τουλάχιστο γοργό περπάτημα, όχι μόνο θα βελτιώσουμε την σωματική μας κατάσταση αλλά και την πνευματική.

Αυτό όμως που έχω αρχίσει να εφαρμόζω και το συστήνω ανεπιφύλακτα είναι την καθολική νηστεία από ειδήσεις που προέρχονται από τον πολιτικό χώρο της Κύπρου. Οι τοξίνες που περιέχουν είναι ικανές να προκαλέσουν ανεπανόρθωτο κακό σε κάθε εθισμένο λήπτη τέτοιων ειδήσεων. Γι’ αυτό λέω να αφήσω στην ησυχία τους όλους τους ευφάνταστους πολιτικούς μας να ξεθυμάνουν για όσο καιρό χρειάζεται ασχολούμενοι με το τι είπε ή θα μπορούσε να πει ή πιθανόν να σκέφτεται ο ένας για τον άλλο, για την ιστορία, γεωγραφία, θρησκευτικά, φυσική, χημεία, οικοκυρικά, ξυλουργική και άλλα. Να χωνέψουν πως όχι μόνο δεν είμαστε ο ομφαλός της γης αλλά ούτε και είμαστε αυτοί που κάμνουν την γη να γυρίζει. Καθόμαστε στη γη και ακολουθούμε την πορεία της.

Κι’ εγώ, θα κάθομαι και θα διαβάζω βιβλία της Άγκαθα Κρίστη και θα ετοιμάζομαι για το ψάρεμα που θα πηγαίνω κάθε σαββατοκύριακο.

Έχω ήδη ειδοποιήσει τον εφημεριδοπώλη μου να μην μου φέρνει πια καμία εφημερίδα παρά μόνο τον Γαστρονόμο της Καθημερινής (της ελλαδικής έκδοσης βεβαίως που δεν περιέχει ούτε κυπριακές διαφημίσεις).

Κυπριακή Ρουλέτα

Πραγματικά, δεν το χωρούσε το μυαλό της. Δεν ήταν καμιά μικρούλα για να την ξεγελούν με εύκολα κόλπα. Στα 49 της χρόνια είχε δει και υποστεί πολλά από επιτήδειους γαμπρούς και άλλους ερωτικούς συντρόφους. Αλλά αυτό, όσο κι’ αν δεν ήταν το χειρότερο που της συνέβαινε, δεν μπορούσε να το χωνέψει με τίποτα.

Όλα άρχισαν όταν ο παπάς του χωριού της σύστησε τον Χρομίδη. Νέος με καλές συστάσεις, επιστήμονας, με δικό του δικηγορικό γραφείο είχε όλα όσα μια κοπέλα της ηλικίας της ζητούσε. Κάπως κοντός της φάνηκε όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά. Στην φωτογραφία που της έδειξε ο παπάς αυτό δεν φαινότανε γιατί ο Χρομίδης ήταν καθισμένος στη καρέκλα πίσω από το γραφείο του. Αφού έγιναν οι πρώτες διευκρινιστικές ερωτήσεις και από τις δυο πλευρές, βγήκαν μερικές φορές για φαγητό και καφέ και το αίσθημα έδεσε πλέον για καλά. Από εκείνη την μέρα και μετά, αυτός δεν σηκωνόταν από την καρέκλα της που αυτή με περισσή αγάπη του έθεσε στη διάθεση του, μέσα στο μικρό μεν αλλά πολύ ευχάριστο και έκδηλα πλούσιο σπίτι της.

Ανέβαινε και κατέβαινε καθημερινά ο Χρομίδης από το κρεβάτι της (είχε κρύψει διακριτικά κάτω από το κρεβάτι ένα μικρό σκαμνάκι που τον διευκόλυνε στο ανεβοκατέβασμα) και μετά τα προκαταρκτικά χαδάκια ακολουθούσε σχεδόν κάθε φορά άγριο και αχαλίνωτο σεξ. Εκείνη το απολάμβανε και το έδειχνε, στον βαθμό βέβαια που της επέτρεπε η ανατροφή και η μόρφωσή της. Αυτός όμως, όχι μόνο το απολάμβανε αλλά πραγματικά εσείετο κάθε φορά από την απαράμιλλη ηδονή. Οι κραυγές ευχαρίστησης που κάθε φορά εκστόμιζε ακουγόντουσαν ακόμα και στα γειτονικά σπίτια. Οι γείτονες τον θαύμαζαν για τις ικανότητες του και τον φθονούσαν συγχρόνως λιγάκι για την εξαιρετική τύχη που είχε και η οποία τον έβαλε μέσα σ’ αυτό το σπίτι που ξεχείλιζε από ηδονή και χρήμα.

Ως που μια μέρα, έφθασε στο χωριό ο γνωστός κ. Πιέρ Πουαρώ που με τον καλοκάγαθο τρόπο του απέδειξε πως ο Χρομίδης, την ώρα που επιδιδόταν στο αχαλίνωτο και ξετσίπωτο σεξ, είχε εφεύρει τον τρόπο να επιδίδεται συγχρόνως και σε τυχερά παιγνίδια, παίζοντας συνήθως ρουλέτα και όχι μόνο, αφού είχε κρυφά εγκαταστήσει πάνω στο μικρό σκαμνάκι που έκρυβε κάτω από το κρεβάτι έναν πολύ ισχυρό ηλεκτρονικό υπολογιστή!

Οποία ντροπή! Ούτε στα χειρότερα καταγώγια δεν ανέμενε κανείς να συναντήσει τέτοιον αχαρακτήριστο, γλειώδη ποταπό και ξετσίπωτο απατεώνα που με τόση ευκολία (και ανοχή θα έλεγε κανείς) εξέθετε ανεπανόρθωτα ένα κορίτσι από σπίτι. (το ότι κάποιος κάποτε το χαρακτήρισε «γουμά» είναι εντελώς άσχετο).

Και ενώ όλοι θα περίμεναν να την δουν να παίρνει το δίκαννο από το ερμάρι και να του ρίχνει δυο τουφεκιές στα αχαμνά, αυτή και πάλιν εξέπληξε τους πάντες αφού όχι μόνο δεν τον κυνήγησε αλλά ζήτησε και από τα αδέλφια της να τον προστατεύσουν από τους γείτονες που είχαν απειλητικά αρχίσει να κινούνται προς το μέρος του.

Και τότε όλοι μαζί, πιασμένοι χέρι-χέρι κατέβηκαν στην ακρογιαλιά και τραγούδησαν με κατάνυξη και χωρίς παραφωνίες (αφού καραδοκούσε στην γωνία ο κ. Κουλίας) την πιο κάτω στροφή από τον Ύμνον Εις την Ελευθερία του Εθνικού μας Ποιητή:

Και ακαρτέρει, και ακαρτέρει

Φιλελεύθερη λαλιά,

Ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι

Από την απελπισιά.

Σημείωση: Οιαδήποτε ομοιότης με χαρακτήρες που περιγράφει η κ. Άγκαθα Κρίστη στα αστυνομικά της μυθιστορήματα είναι εντελώς συμπτωματική.

Ξανα-Χέστε τους

Φέρτε μου έεεενααα μαντολίιιιιιιινο,

Για να δείτε πως πονώωωωω!

Και δώστε κι’ ένα κλαρίνο άλτο στον κ. Κουλία, που χέζεται για την πατρίδα, για να παίζει τον Εθνικόν Ύμνο. Ίσως τότε να μας αφήσει ήσυχους.

Μα επιτέλους, υπάρχει άραγε όριο στην βλακεία; Αν υπήρχε, σίγουρα το έχουμε υπερβεί κατά πολύ και έχουμε πλέον θέσει τον περιβόητο πήχη πολύ ψηλά.

Με αυτά, δεν μπορούσα παρά να θυμηθώ το πιο κάτω σαχλό που ταιριάζει με την περίπτωση:

Κάποιος έπασχε από μια πολύ παράξενη ασθένεια, κάθε φορά που έχεζε έβγαινε και μια καινούργια τρύπα στον κώλο του! Αποτέλεσμα, σε λίγο καιρό να χέζει από πολλές τρύπες συγχρόνως, πράγμα που του προκαλούσε μεγάλη ταλαιπωρία. Κανείς γιατρός, ούτε οι πλέον ειδικοί για το χέσιμο, δεν μπόρεσαν να τον βοηθήσουν. Ώσπου ένας φίλος τον έστειλε σε μια διεύθυνση να ζητήσει κάποιον που όπως του είπε, σίγουρα θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Φθάνοντας ο ταλαίπωρος, αντιλαμβάνεται ότι ο σπουδαίος που θα τον βοηθούσε ήταν ένας καθηγητής μουσικής που δίδασκε κλαρίνο. Τον ρωτάει λοιπόν πως θα μπορούσε να τον κάνει καλά και ο μουσικός του απαντά πως δεν μπορούσε να τον κάνει εντελώς καλά, μπορούσε όμως να τον διδάξει πως να βάζει κάθε φορά τα δάκτυλα στις τρύπες, όπως και στο κλαρίνο, για να χέζει από μία τρύπα!

Μετά, μας βγήκε και ο ττόμης ββού να μα πει ότι ντρέπεται για το πράμα του γιατί είναι λέει πολύ μικρό...! Νομίζω ότι κι’ αυτός χρειάζεται κάποιον ειδικό για το χέσιμο με ειδικότητα στις ψηλές κατασκευές.

Χέστε τους!

Πότε επιτέλους θα αρχίσει να μιλά η σιωπηρή πλειοψηφία για να πει ΣΚΑΣΕ (*) σ’ αυτούς τους πατριδοκάπηλους που σκίζουν καθημερινά τον κώλο τους φωνασκούντες για την διατήρηση της εθνικής υπόστασης του κυπριακού ελληνισμού; Ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν χρειάζεται κολαούζους ούτε βιβλία για να αποδείξει το αυταπόδεικτο. Είναι, υπάρχει από αιώνες και θα διατηρηθεί αν εμείς βλέπουμε με την ίδια ματιά πού είδαν μεγάλοι Έλληνες την έννοια της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας και που δεν αφορά μόνο τους εαυτούς μας αλλά και τον κόσμο γύρω μας. Δεν είναι αρκετό να αντιμετωπίζονται μεμονωμένα από κάποιους δημοσιογράφους και τακτικούς αρθρογράφους όσοι εργολαβικά μεθοδεύουν την απόρριψη οποιοδήποτε σχεδίου για συνένωση αυτού του τόπου, πρώτα και κύρια γιατί έχουν κατά νου οικονομικά συμφέροντα. Θα πρέπει να αντιπαραταχθεί λόγος καθημερινός και πειστικός από όλους εμάς που σιωπούμε και κουνούμε το κεφάλι αποδοκιμαστικά στην κάθε βλακεία που εκστομίζουν ο ττόμης ββού, ο κουλίας, ο λάζαρος και ο κάθε ένας ανόητος που χέζεται για την πατρίδα.

(*) Να μην ερμηνευθεί ως προσπάθεια φίμωσης οιουδήποτε, απεναντίας, υποστηρίζουμε την απόλυτη ελευθερία του λόγου.

Αγαπητέ Δημήτρη, καθάρισε!

Αγαπητέ Δημήτρη,

Πάλι ρεζίλι γίναμε. Για πολλά. Μας φεύγουν βαρυποινίτες και μας ξανάρχονται σοφότεροι (και πλουσιότεροι άραγε;) αλλά μας φεύγουν κι’ άλλα όπως εγκύκλιοι, δακρυγόνα και άλλα πολλά.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ψηλότερο δείκτη ευφυίας απ’ αυτόν της πατάτας για να αντιληφθεί ότι στην αστυνομία, στα δημόσια έργα, στα κτηματολόγια, στα υπουργεία στους ημικρατικούς οργανισμούς και γενικά σ’ όλους τους δημόσιους και ημιδημόσιους οργανισμούς είναι πολλοί που είτε χρηματίζονται είτε χρησιμοποιούν τη θέση τους στο δημόσιο για όφελος των ιδίων, της οικογένειάς τους και των κολλητών τους. Και πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς που αποτελούν το εκπληκτικό 38% (περίπου) του πληθυσμού που εργοδοτείται από το κράτος θεωρούν την υπηρεσία τους τσιφλίκι δικό τους.

Ήταν πάντα γνωστό ότι κράτη και κυβερνήσεις ανά την υφήλιο, μετέρχονται πολλές φορές ανόμων μεθόδων για εξυπηρέτηση, όπως είναι πάντοτε ο ισχυρισμός τους, του δημόσιου συμφέροντος. Αλλά εμείς, εδώ στην νήσο των αγίων, όλα αυτά τα κάνουμε κι’ ας μην έχουμε γίνει καλά-καλά κράτος ακόμα. Τί κράτος, που οι περισσότεροι πολιτικοί και δημόσιοι λειτουργοί είναι ακόμα μαθητευόμενοι. Κυβερνήσεις όμως είχαμε και έχουμε με την διαφορά πως καμία από αυτές (ναι, καμία) από της ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα, δεν κατάλαβαν τον ρόλο τους που είναι η χρηστή διοίκηση σ’ ένα κράτος δικαίου που ποιεί και δίκαια για όλους του τους πολίτες.

Αστυνόμοι αγοράζουν και πουλούν ναρκωτικά για σκοπούς δημοσίου συμφέροντος. Διευθυντές αναθέτουν έργα με στημένες και απυρόβλητες προσφορές και παίρνουν χοντρές μίζες. Νυν και πρώην υψηλόβαθμοι δημόσιο υπάλληλοι έχουν γίνει ντηβέλοπερς αφού χρησιμοποίησαν πληροφορίες ή έκαμαν ρουσφέτια με το αζημίωτο. Και άλλα πολλά.

Τι χρειαζόταν τώρα η εγκύκλιος που εξέδωσε ο υπουργός παιδείας; Και αν ακόμα όσα έγραψε είναι ορθά γιατί έπρεπε να τα πει τώρα; Αν αφορμή ήταν η ονομαστική γιορτή του Μακαρίου, πού κολλά η εγκύκλιος; Δεν βλέπω κανένα λόγο εκτός κι’ αν είναι διεργασία που εμπίπτει σ’ έναν ευρύτερο σχεδιασμό πολιτικής που μόνο εσύ ξέρεις. Και δίνεται έτσι έναυσμα για κάθε λογής συζητήσεων σε επίπεδο πολιτικών κομμάτων και άλλων πολιτικοποιημένων φορέων που καταντά γελοία αλλά και ζημιογόνα. Η ιστορία δεν γράφεται ούτε από πολιτικούς ούτε από επιστήμονες. Η ιστορία είναι εκεί και την αφηγούνται τα γεγονότα.

Θέλω να πιστεύω πως κάνεις καλά την δουλειά σου μέσα στις υπάρχουσες συντεταγμένες, όσον αφορά στις συνομιλίες με τους τουρκοκύπριους και περιμένω κάποια μέρα να μας πεις πως φθάσαμε σε συμφωνία και να μας πείσεις κιόλας ότι είναι συμφωνία που συμφέρει όλους. Αλλά να δεις και την δημόσια διακυβέρνηση. Να καθαρίσεις επιτέλους τον στάβλο του αυγείου. Καταλαβαίνω, βέβαια ότι κι’ εσύ φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τα πλοκάμια της κυβερνητικής μηχανής γιατί έτσι σου λένε οι σύμβουλοί σου. Μπορείς να με πείσεις πως έχω άδικο; Θα χαρώ και μαζί μου θα χαρούν πολλοί που δεν τους αρέσει να βλέπουν την σαπίλα.

Οι κυβερνώντες έρχονται και φεύγουν (καμία ομοιότης, παρακαλώ, με τον πηγαιμό και ερχομό του βαρυποινίτη) και γρήγορα ξεχνιούνται. Αν θέλεις να σε θυμούνται και να σ’ ευγνωμονούν, καθάρισε αυτό τον στάβλο. Γράψε την δική σου ιστορία, μπορείς!

ΥΓ. – Αν σε προβληματίζει το πως θα καθαρίζεις, δες πιο κάτω την συνταγή για να φτιάξεις μόνος σου μια καλή σαρκά, όπως την περιγράφει ο φίλος Aceras Anthropophorum σε σχόλιο του στο μπλόκ της Δοκησίσοφης, στου οποίου την επιείκεια ελπίζω για την χωρίς έγκριση αντιγραφή.

1. Πάεις σε έναν τραχώνιν τζιαι συνάεις 6 ρίζες μαζιά. (sarcopoterium spinosum). Έχει που πιάννουν θρουμπιά αντίς μαζιά αλλά παρόλον που μυρίζουν δεν είναι το ίδιον κατάλληλα. Χρειάζεσαι τσάππαν για να τα ξιριζώσεις. Δεν χρειάζεται να φκάλεις τέλλια όλον το φυτόν, αφήννεις το μισόν για να πολίσει τζιαι σε 3-4 χρόνια να ξαναγίνει όπως ήταν.

2. Βρίσκεις έναν ξύλον διαμέτρου περίπου 2 πόντους με διχάλιν στην νάκραν. Κόφκεις το τζιαι καθαρίζεις το που τα κλωνούθκια για να αποτελέσει το σαρόξυλον.

3. Πιάννεις ττέλλιν φτανόν τζιαι βάλλεις τα μισά μαζιά πρώτα, μετά το διχάλιν του σαρόξυλου τζιαι μετά τα άλλα μισά πατώντας τα (να φορείς ποήνες να μεν σε τσιμπήσουν). Δίννεις τα μαζιά όσον πιό σφιχτά πας το διχάλιν περνώντας το ττέλλιν πολλές φορές πουκάτω, πουπάνω ώστε τα μαζιά να γινούν έναν σώμαν με το σαρόξυλον.

4. Πιάννεις έναν ρότσον τζιαι τσιλλάς τα δρουμπιά για 2-3 εφτομάδες να μείνουν πιττακωτά.

Η μαζοσαρκά σου είναι έτοιμη. Πιάννεις την τζιαι σαρίζεις όλες τες τσιλλάρες που σου αφήννουν διάφορες όρνιθες τζιαι πετεινάρκα.

Πιάσαν τον Λιόντα τον Ληστή!

Η προηγούμενη φωτογραφία κατέβηκε για να μήν συντείνει στην ηρωοποίηση ληστών. Μ' αρέσει καλύτερα η παρούσα φωτογραφία η οποία, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν υποστηρίζει εθνικιστικές τάσεις!



http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=846067&-V=articles

...

Που ‘χε τα χέρια τέσσερα,

Τα πόδια δεκατέσσερα,

Κι’ έβλεπε κι’ απ’ την πλάτη,

Μ’ ένα μεγάλο μάτι.

Τι φταίει που ‘γινες ληστής;

Τον ρώτησε ο δικαστής.

Φταίει που ‘χα χέρια τέσσερα,

Και πόδια δεκατέσσερα,

Μα πιο πολύ το μάτι,

Που έβλεπε απ’ την πλάτη.

...

Μεταξύ μας, αυτός όλα τα έβλεπε. Άλλοι καμώνονται πως τίποτα δεν έγινε. Τίποτα δεν υπήρξε που να μπορούσε να δει κάποιος. Και αφού αυτός μπορούσε και κανείς άλλος δεν έβλεπε, τον κούρντισαν να κάνει τις βρομοδουλειές τους. ‘Ως που έσπασε ο διάολος το ποδάρι και κάποιος που δεν έπρεπε, είδε κάτι. Και βγήκε το ρουφιανολόι να διορθώσει την κατάσταση. Μα πού να πλησιάσουν, καίει το σίδερο κι’ αυτοί για άλλα είναι πλασμένοι. Βάλθηκαν τότες να τον ρίξουν σε λάκκο βαθύ. Μα ποιος θα πλησίαζε να τον σπρώξει, αφού αυτός έβλεπε κι’ απ’ την πλάτη μ’ ένα μεγάλο μάτι; Ας τον εκεί που είναι, σκέφτηκαν υστερότερα, που θα πάει, λαβωμένος βαριά είναι, όπου να ‘ναι θα κακοφορμίσουν οι πληγές, και θεός σχωρέσ’ τον. Έλα όμως που αυτός είχε χέρια τέσσερα και πόδια δεκατέσσερα!

Μα επιτέλους «κύριοι», δεν μας αδειάζετε όλοι την γωνιά να πάτε σπίτια σας; Άστε μας μόνους μας, θέλουμε να ζήσουμ’ ελεύθεροι χωρίς την δική σας προστασία. Είναι άλλοι που πουλούν προστασία, τα παίρνουν βέβαια (όπως κι’ εσείς άλλωστε) αλλά ξέρουν να το κάνουν πολύ καλύτερα από σας. Και με εχεμύθεια, παρακαλώ!

Άει στο διάολο!