Είναι το κάτι που μένει

Όλα πήγαν καλά, ήταν και το φαί νόστιμο και ο περίγυρος ευχάριστος.

Μαθητευόμενοι Μάγοι

Με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, επαναλαμβάνω αυτό που λέω τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο, ότι δηλαδή, στην Κύπρο έχουμε, ακόμα, μαθητευόμενους πολιτικούς (μόνο μαθητευόμενους). Οι οποίοι, όπως και οι μαθητευόμενοι μάγοι, ξέρουν ν’ ανάβουν φωτιές αλλά δεν ξέρουν πως να τις σβήνουν.

 Κατά την ατελεύτητη διάρκεια της μαθητείας τους, η οποία γίνεται πάντοτε στις πλάτες κτηνών και ανθρώπων οποιασδήποτε ράτσας (εδώ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση που δεν διακρίνεται ίχνος ρατσισμού) ο κάθε ένας των πολιτικών κάνει και το δικό του μοναδικό σόλο, όπως ακριβώς εκτελούν σόλο οι μουσικοί μιας μπάντας τζαζ στη διάρκεια μιας παράστασης. Θυμάστε, φαντάζομαι, τα ανεπανάληπτα σολάκια του κ. Πιττοκοπίτη καθώς και τα πιο πρόσφατα του κ. Κουλία. Όμως, για να μην παρεξηγηθώ, τέτοια, ίσως και καλύτερα σολάκια εκτελέσθηκαν κατά καιρούς και εκτελούνται καθημερινά από πολιτικούς (η λέξη ‘μαθητευόμενοι’ παραλείπεται ως ευκόλως εννοούμενη) ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού.

Τώρα, είναι ο καιρός ενός μεγάλου σόλο από τον κ. Χριστόφια που βάλθηκε να τα μάθει όλα σε μια θητεία. Από μαθηματικά (συμπεριλαμβανομένης της διαίρεσης), σε αγγλικά, οικονομικά, ακόμα και αθλητικά. Για να μην είναι μόνος στην τάξη, έχει φροντίσει να περιστοιχίζεται από πολλούς άλλους φιλόδοξους μαθητές. Άλλος μαθαίνει οικονομικά, άλλος νομικά, άλλος πολιτιστικά και πάει λέγοντας. Και για να μαθαίνουν καλύτερα αλλά και για να έχουν μια σωστή καθοδήγηση, τρεις φορές την εβδομάδα (μπορεί και περισσότερες) κάνουν όλοι μαζί φροντιστήριο. Όταν μάλιστα δεν έχει τον χρόνο να ασχοληθεί με κάποιο θέμα, αφήνει τους φροντιστές να το αναλάβουν.

Και ενώ αυτοί μαθαίνουνε, εμείς παθαίνουμε.

Είναι γι’ αυτό που στηρίζω τις προσπάθειες του κ. Φανιέρου να μάθει και αυτός την τέχνη. Μπορεί να μάθει καλύτερα, ποιος μπορεί να ξέρει; Είμαι σίγουρος ότι ξέρει  τουλάχιστον πολύ καλά να μοιράζει σε δκυό γάρους άσιερον.

Ξεραίλα!

Σημ: Ο σιουτζιούκος προορίζεται για τον Ασέρα και την παρέα του.

Η σιωπή συνεχίζεται

Και θα συνεχιστεί, κραυγαλέα, για κάμποσο καιρόν ακόμα. Θέλω να προστατεύσω τον εαυτόν μου και τ' αυτιά σας από ανοησίες που τυχόν θα εκστομίσω. Γιατί τέτοια ακούω, τέτοια θα λέω κι' εγώ.

Η φωτογραφία απεικινίζει ένα μισοφαγωμένο, ξεφλουδισμένο και ζαβό καρόττο.

Σςςςςςςςςςς... η Πατρίς Υπνώττει!

Ο από υπνηλίαν πάσχων και μονίμως κοιμόμενος αρχηγός αντίκρυσεν τον παρακοιμόμενόν του και αφού εχασμουρήθηκεν δισάκις, ανέκραξεν, γοερώς μεν αλλά μή ακουόμενος, φράσιν έλκουσαν την καταγωγήν της παλαιώθεν, λέγουσαν λόγον μέγαν, ήτοι: «Νενικήκαμεν»! Και ακούοντες αυτόν οι παρά την κλίνην ευρισκόμενοι, συνέκραξαν μετ’ αυτού: «Αμήν ! Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα»! Αλλ’ ηκούσας αυτούς ο από της υδραυλικής κλίνης λαγοκοιμώμενος ιερεύς, εκέκραξεν φωνήν μεγάλην αποκαλώντας τούτον και τους περί αυτόν χασμουρώμενους «αγύρτες του μεσονυκτίου», όχι μόνον για να υπερτονίσει το ακατάλληλον της ώρας αλλά και δια να εξυμνήσει την αξίαν των τρωκτικών που ανέκαθεν εροκάνιζαν εις το βάθος του σκότους τις αναγεννόμενες συχνάκις αλλά άδοξον τέλος πάντα έχουσας αυταπάτες. Και οι συμφορές επλήθυναν και ουδείς εκ των περι την Εσπερίαν παροικούντων ενεπνεύσθει κοιμώμενος μέθοδον τινά ήτις έμελλεν να ανακινήσει τον υπέρβαρον βούν ός εν πλήρει αγαλιάσει έβοσκεν εις τον παρακείμενον αγρόν έχων τοιούτους φίλους εκ δεξιών και τοιαύτους άλλους εξ ευωνύμων. Εν τω μεταξύ, οι απο πολλού προπονούμεναι παραποτάμιες φυλές μελιστάλακτων λαθρεμπόρων και αμαξηλατών, ελκύουσες με την οσμήν του μέλιτος τις ορδές των παραπεσώντων αγγέλων, επρόσταζαν αυτούς να κινούνται νυχθημερόν ίνα εν τη νήσω μετοικίσωσιν. Και εσυνέχιζον τον ύπνον αυτών.

Αμμόχωστος Αύγουστος

Ο "Αύγουστος" επαναλαμβάνεται.

Είτε το θέλετε είτε όχι, ο "Αύγουστος" επαναλαμβάνεται!

Αύγουστος

----------------

Αύγουστος μπήκε κι είν’ ζεστός,

θα σκάνε τα τζιτζίκια.

Στη θάλασσα πάμε, εμπρός,

πούχει αμμουδιά και φύκια.

Κάνω βουτιά στα στήθη της,

βαθιά, αφού ‘μαι δύτης.

Θυμήθηκε τα ήθη της,

κι’ έφταιξε ο Ελύτης.

Στα «ρώ», της λέω, με θυμούς,

μύριζε τ’ αρμυρίκια,

μ’ αυτή μου ρίχνει αχινούς,

κι έξι μικρά χαλίκια.

Τι τα ‘θελα, το άπορο,

με τέτοιο τρελοβάπορο,

με τάραξε στις καρπαζιές,

μου ‘ριξε και δυο τρεις τσιμπιές,

μα με την τρίτη, την βαριά,

είδα τ’ αστέρι του Βοριά,

μα και τον πανδαμάτορα,

τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!