Με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, επαναλαμβάνω αυτό που λέω τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο, ότι δηλαδή, στην Κύπρο έχουμε, ακόμα, μαθητευόμενους πολιτικούς (μόνο μαθητευόμενους). Οι οποίοι, όπως και οι μαθητευόμενοι μάγοι, ξέρουν ν’ ανάβουν φωτιές αλλά δεν ξέρουν πως να τις σβήνουν.
Κατά την ατελεύτητη διάρκεια της μαθητείας τους, η οποία γίνεται πάντοτε στις πλάτες κτηνών και ανθρώπων οποιασδήποτε ράτσας (εδώ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση που δεν διακρίνεται ίχνος ρατσισμού) ο κάθε ένας των πολιτικών κάνει και το δικό του μοναδικό σόλο, όπως ακριβώς εκτελούν σόλο οι μουσικοί μιας μπάντας τζαζ στη διάρκεια μιας παράστασης. Θυμάστε, φαντάζομαι, τα ανεπανάληπτα σολάκια του κ. Πιττοκοπίτη καθώς και τα πιο πρόσφατα του κ. Κουλία. Όμως, για να μην παρεξηγηθώ, τέτοια, ίσως και καλύτερα σολάκια εκτελέσθηκαν κατά καιρούς και εκτελούνται καθημερινά από πολιτικούς (η λέξη ‘μαθητευόμενοι’ παραλείπεται ως ευκόλως εννοούμενη) ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού.
Τώρα, είναι ο καιρός ενός μεγάλου σόλο από τον κ. Χριστόφια που βάλθηκε να τα μάθει όλα σε μια θητεία. Από μαθηματικά (συμπεριλαμβανομένης της διαίρεσης), σε αγγλικά, οικονομικά, ακόμα και αθλητικά. Για να μην είναι μόνος στην τάξη, έχει φροντίσει να περιστοιχίζεται από πολλούς άλλους φιλόδοξους μαθητές. Άλλος μαθαίνει οικονομικά, άλλος νομικά, άλλος πολιτιστικά και πάει λέγοντας. Και για να μαθαίνουν καλύτερα αλλά και για να έχουν μια σωστή καθοδήγηση, τρεις φορές την εβδομάδα (μπορεί και περισσότερες) κάνουν όλοι μαζί φροντιστήριο. Όταν μάλιστα δεν έχει τον χρόνο να ασχοληθεί με κάποιο θέμα, αφήνει τους φροντιστές να το αναλάβουν.
Και ενώ αυτοί μαθαίνουνε, εμείς παθαίνουμε.
Είναι γι’ αυτό που στηρίζω τις προσπάθειες του κ. Φανιέρου να μάθει και αυτός την τέχνη. Μπορεί να μάθει καλύτερα, ποιος μπορεί να ξέρει; Είμαι σίγουρος ότι ξέρει τουλάχιστον πολύ καλά να μοιράζει σε δκυό γάρους άσιερον.
