Μαθητευόμενοι Μάγοι (επανάληψη)

Το κείμενο που ακολουθεί αναδημοσιεύεται, αφού το επιβάλλουν (και πάλιν) οι καιροί.

Thursday, 25 November 2010

Μαθητευόμενοι Μάγοι

Με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, επαναλαμβάνω αυτό που λέω τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο, ότι δηλαδή, στην Κύπρο έχουμε, ακόμα, μαθητευόμενους πολιτικούς (μόνο μαθητευόμενους). Οι οποίοι, όπως και οι μαθητευόμενοι μάγοι, ξέρουν ν’ ανάβουν φωτιές αλλά δεν ξέρουν πως να τις σβήνουν.

 Κατά την ατελεύτητη διάρκεια της μαθητείας τους, η οποία γίνεται πάντοτε στις πλάτες κτηνών και ανθρώπων οποιασδήποτε ράτσας (εδώ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση που δεν διακρίνεται ίχνος ρατσισμού) ο κάθε ένας των πολιτικών κάνει και το δικό του μοναδικό σόλο, όπως ακριβώς εκτελούν σόλο οι μουσικοί μιας μπάντας τζαζ στη διάρκεια μιας παράστασης. Θυμάστε, φαντάζομαι, τα ανεπανάληπτα σολάκια του κ. Πιττοκοπίτη καθώς και τα πιο πρόσφατα του κ. Κουλία. Όμως, για να μην παρεξηγηθώ, τέτοια, ίσως και καλύτερα σολάκια εκτελέσθηκαν κατά καιρούς και εκτελούνται καθημερινά από πολιτικούς (η λέξη ‘μαθητευόμενοι’ παραλείπεται ως ευκόλως εννοούμενη) ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού.

Τώρα, είναι ο καιρός ενός μεγάλου σόλο από τον κ. Χριστόφια που βάλθηκε να τα μάθει όλα σε μια θητεία. Από μαθηματικά (συμπεριλαμβανομένης της διαίρεσης), σε αγγλικά, οικονομικά, ακόμα και αθλητικά. Για να μην είναι μόνος στην τάξη, έχει φροντίσει να περιστοιχίζεται από πολλούς άλλους φιλόδοξους μαθητές. Άλλος μαθαίνει οικονομικά, άλλος νομικά, άλλος πολιτιστικά και πάει λέγοντας. Και για να μαθαίνουν καλύτερα αλλά και για να έχουν μια σωστή καθοδήγηση, τρεις φορές την εβδομάδα (μπορεί και περισσότερες) κάνουν όλοι μαζί φροντιστήριο. Όταν μάλιστα δεν έχει τον χρόνο να ασχοληθεί με κάποιο θέμα, αφήνει τους φροντιστές να το αναλάβουν.

Και ενώ αυτοί μαθαίνουνε, εμείς παθαίνουμε.

Είναι γι’ αυτό που στηρίζω τις προσπάθειες του κ. Φανιέρου να μάθει και αυτός την τέχνη. Μπορεί να μάθει καλύτερα, ποιος μπορεί να ξέρει; Είμαι σίγουρος ότι ξέρει  τουλάχιστον πολύ καλά να μοιράζει σε δκυό γάρους άσιερον.

Όχι τις κουρτίνες

Αγαπητέ Δημήτρη,

Όταν το μπουρδέλο δεν πάει καλά, δεν αλλάζεις τις κουρτίνες αλλά τις πουτάνες.

Επιδοτημένη Βλακεία.

Χρειαζόμαστε τους ήρωες, μας είναι αδιαμφισβήτητα αναγκαίοι. Όπως είναι αναγκαίο ένας πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του να αναφέρεται στον Μακάριο όποτε θέλει να προσδώσει ιδιαίτερο κύρος στα λεγόμενά του. Έτσι, όταν δεν έχουμε φρέσκους ήρωες, τους φτιάχνουμε. Χωρίς πολλά κύριε-ελέησον, απλώς με την βλακεία μας. Ποιους να πιάσεις, ποιους ν’ αφήσεις. Τους ευφάνταστους και εσαεί μαθητευόμενους πολιτικούς μας, τους αναγνωρισμένους για την υψηλή ευφυία τους στρατιωτικούς μας ή μήπως τους αρρωστημένα φανατικούς οπαδούς πολιτικών ή ποδοσφαιρικών ομάδων; Λέω να μην κάνουμε διακρίσεις, αυτό άλλωστε απαγορεύεται ρητώς από τη Ε.Ε. και να αναφερόμαστε γενικώς σε ‘κράτος’ όπου κατοικούν υπαρκτοί βλάκες. Όχι μυθολογικά όντα, αλλά βλάκες, χωρίς μυαλό, με φτερά όπως του μέρμηγκα άλλα φανταχτερά σαν του παγωνιού, με περικεφαλαία κόκκινη σαν του κόκορα και με ουρά γαιδάρου (χωρίς αυτιά γαιδάρου γιατί αν είχαμε, κάτι θ’ ακούγαμε) και μ’ ένα κεφάλι τόσο μικρό που αποδεδειγμένα δεν χωρεί σ’ αυτό ούτε ένα δράμι μυαλού.

Και να σκεφτείτε πως όλη αυτή την βλακεία, την επιδοτούμε. Με χρήματα, με ιδρώτα και προ παντός με ζωές συνανθρώπων μας, κατά τακτά διαστήματα, λες και πρέπει μ’ αυτό να πληρώσουμε τον μινώταυρο που συντηρούμε ευλαβικά μέσα στο σπίτι μας και που δεν μας περνά από το μυαλό πως αν τον διώχναμε, αν τον σκοτώναμε, αν τον βγάζαμε από την μνήμη μας θα μπορούσαμε να ζήσουμε καλύτερα.

Άραγε, υπάρχει ελπίς;

Εγώ, δεν πρόκειται να απαντήσω. Δυό τσιγάρα δρόμο η ζωή, πόσες εκρήξεις ν’ αντέξει κανείς; Ας ασχοληθεί μ’ αυτό η επιστήμη.

Ο "Αύγουστος" επαναλαμβάνεται. Ξανά!

Είτε το θέλετε είτε όχι, ο "Αύγουστος" επαναλαμβάνεται! Ξανά, γι ακόμα μια χρονία!

Αύγουστος

_________

Αύγουστος μπήκε κι είν’ ζεστός,

θα σκάνε τα τζιτζίκια.

Στη θάλασσα πάμε, εμπρός,

πούχει αμμουδιά και φύκια.

Κάνω βουτιά στα στήθη της,

βαθιά, αφού ‘μαι δύτης.

Θυμήθηκε τα ήθη της,

κι’ έφταιξε ο Ελύτης.

Στα «ρώ», της λέω, με θυμούς,

μύριζε τ’ αρμυρίκια,

μ’ αυτή μου ρίχνει αχινούς,

κι έξι μικρά χαλίκια.

Τι τα ‘θελα, το άπορο,

με τέτοιο τρελοβάπορο,

με τάραξε στις καρπαζιές,

μου ‘ριξε και δυο τρεις τσιμπιές,

μα με την τρίτη, την βαριά,

είδα τ’ αστέρι του Βοριά,

μα και τον πανδαμάτορα,

τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

 

Monsieur le Président

Boris Vian - Le Déserteur 

Monsieur le Président
Je vous fais une lettre
Que vous lirez peut-être
Si vous avez le temps
Je viens de recevoir
Mes papiers militaires
Pour partir à la guerre
Avant mercredi soir
Monsieur le Président
Je ne veux pas la faire
Je ne suis pas sur terre
Pour tuer des pauvres gens
C'est pas pour vous fâcher
Il faut que je vous dise
Ma décision est prise
Je m'en vais déserter

Depuis que je suis né
J'ai vu mourir mon père
J'ai vu partir mes frères
Et pleurer mes enfants
Ma mère a tant souffert
Elle est dedans sa tombe
Et se moque des bombes
Et se moque des vers
Quand j'étais prisonnier
On m'a volé ma femme
On m'a volé mon âme
Et tout mon cher passé
Demain de bon matin
Je fermerai ma porte
Au nez des années mortes
J'irai sur les chemins

Je mendierai ma vie
Sur les routes de France
De Bretagne en Provence
Et je dirai aux gens:
Refusez d'obéir
Refusez de la faire
N'allez pas à la guerre
Refusez de partir
S'il faut donner son sang
Allez donner le vôtre
Vous êtes bon apôtre
Monsieur le Président
Si vous me poursuivez
Prévenez vos gendarmes
Que je n'aurai pas d'armes
Et qu'ils pourront tirer

Υπερβάσεις

Σήμερα, συμφωνώ με κάτι από τα πολλά που είπε το δηκο, ότι οι δυσκολίες των καιρών επιβάλλουν όλοι να προβούμε σε υπερβάσεις, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της δημοκρατίας.

Ο Μεγάλος Φιλέλλην

Πόσα ν’ αντέξει ένας Φιλλέλην Κύπριος όπως τον Μεγάλο Μιχάλη Κακογιάννη. Σχεδόν ενενήντα χρόνια καδράρει το συναίσθημα, τον πόνο, το νταιλίκι και την μαγκιά του Έλληνα. Ευτυχώς που δεν πρόλαβε να καδράρει και την τελευταία μας ντροπή, την μεγάλη ντροπή και τον θυμό. Αυτά, κανείς δεν θέλει να τα θυμάται. Φτάνει να μεριμνήσουμε να μην ξεχάσει τους αίτιους η δικαιοσύνη. Όσο για τις πολιτικές ευθύνες..., άστα.

Αυτό που αξίζει όλοι να θυμόμαστε είναι την Στέλλα, τον Ζορμπά, το Πρωινό Ξύπνημα, την Ηλέκτρα, την Ιφιγένεια και τα τόσα όσα μας άφησε ο Μεγάλος Μιχάλης Κακογιάννης.

Αιωνία του η μνήμη.