Αγαπητέ Δημήτρη: Να προτείνεις την κα. Χρυστάλλα Γιωρκάτζη

 

 

Αγαπητέ Δημήτρη,

Πάει καιρός από το τελευταίο σημείωμα που σου έστειλα. Εν τω μεταξύ, έχουν γίνει πολλά και μας έχουν μείνει πολύ λίγα. Ξεμείναμε από λεφτά, αξιοπρέπεια, εμπιστοσύνη, υπομονή και χάσαμε ανθρώπους, στο Μαρί, στα νοσοκομεία. Δεν μας παίρνει να χάσουμε κι’ άλλα. Μα πολύ φοβάμαι πως θα χάσουμε. Στο εθνικό θέμα, στην οικονομία, στη πολιτική και γενικώς παντού θα χάνουμε.

Το κόμμα σου, σου απαγορεύει να παραιτηθείς, πράγμα που όπως πιστεύω εσύ ήθελες να πράξεις αμέσως μετά την τραγωδία στο Μαρί. Τόσον για λόγους ευθιξίας όσον και για λόγους υγείας (περισσότερο).

Δημήτρη, σου το έχω πει πολλές φορές. Έχεις λάθος συμβούλους. Κι εσύ, σαν χάννος κάνεις ότι σου πουν χωρίς να σκεφτείς, χωρίς την δική σου θέληση, πολλές φορές. Όπως την εμφάνιση σου στα εγκαίνια κάποιου σωματείου το βράδυ της ημέρας που σου έδωσε ο Πόλυς το πόρισμα. Αυτό κι αν ήταν γκάφα ολκής.

Άκουσε τώρα κι εμένα, και δεν θα χάσεις. Ξέγραψε όλα όσα σου λένε από το κόμμα (αυτό, εξ’ άλλου, σ’ έχει ξεγράψει προ πολλού και σε θεωρεί αναλώσιμο υλικό που το εξυπηρετεί). Απέβαλε τον τίτλο του Προέδρου Π.Ε. (Περιορισμένης Ευθύνης) που σου έχουν κολλήσει, πες πως για λόγους εθνικού συμφέροντος, εθνικής συμφιλίωσης, και άλλα τέτοια, αναλαμβάνεις  εξ ολοκλήρου την ευθύνη για όσα έγιναν (έτσι θα ηρωοποιηθείς κι εσύ) και δέξου να γίνει μια νέα κυβέρνηση καθολικής αποδοχής. Θα σου συνιστούσα επίσης, να προτείνεις το άτομο που θα αναλάβει αυτή την κυβέρνηση. Και να προτείνεις την Κα. Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, την γενική ελεγκτή για πρόεδρο, που χαίρει καθολικής εκτίμησης και που εξ άλλου έχει προ πολλού αποδείξει πως είναι νούσιμος άνθρωπος, με ψηλό αίσθημα ευθύνης και πού κάλλιστα μπορεί να περιμαζέψει ότι περιμαζεύεται. Κάνε το και δεν θα χάσεις. Θα ξανακερδίσεις αυτό που έχασες, την αξιοπρέπεια σου. Και αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Et tu, Brute?

Τώρα, όλοι ξέρουμε γιατί παραπονέθηκε ο πρόεδρος πως τον κερατώνουν.

Κουράγιο, καλύτερα κερατάς, παρά δαρμένος.

Κίμινο, κίμινο, κίμινο
μας παλάβωσες,
φόρτε το μαντολίνο
Πόλυ, μας σκλάβωσες.

Mano de Dios

Εδώ που τα λέμε, ένα χέρι από θεό το χρειαζόμαστε τούτες τις μέρες.

Σνίφαρε, που λέτε την Λεμεσό ο Maradona  και μας έρχεται αύριο, για ιδιωτική επίσκεψη. Ο λόγος; Γιατί τούτη την φορά χρειάζεται αυτός το χέρι κάποιου άλλου!

À cheval sur mon bidet

Να μετράς τ’ αστέρια.

Κάθε βράδυ.

Κι όταν τα βρίσκεις λειψά, να κλαις.

Μ’ αν είναι παραπανίσια,

να κόβεις λίγα και να τα χαρίζεις.

Και να θυμάσαι πως είναι πάντοτε δικά σου.

Εσένα και μόνο.

Γιατί, εσύ τα είδες πρώτος.

Ανόητε!

À dada sur mon baudet

quand il marche, il fait des pets

quand il trotte, il fait des crottes

quand il galope, au galop, au galop, au galop

Αεριστείτε γιατί χανόμαστε!

Αν η σιωπή είναι χρυσός, η βουβαμάρα είναι αέριο!

Τρία πουλάκια κάθονταν

Δεν είχαμε χρήματα για στέγαστρο. Βρήκαμε κάτι παλιές κουβέρτες, τις δώσαμε στις μανάδες των στρατιωτών και μερικές σε μανάδες των ναυτών να τις ράψουν αλλά δεν πρόλαβαν να τελειώσουν. Είχαν ράψει μερικές δωδεκάδες αλλά λίγες ήτανε, θέλαμε κι άλλες. Πότε να προλαβαίναμε; Άστα, μπάχαλο σου λεω. Μας χάλασε και μια ραπτομηχανή και που να βρεις μάστορα τέτοιες μέρες. Γαζώναμε, γαζώναμε μα δεν τελειώναμε. Έμεινε και το συνεργείο χωρίς δουλειά. Τους είχαμε φέρει από νωρίς να είναι έτοιμοι να πιάσουν δουλειά μόλις τελείωνε το ράψιμο. Τι να κάναμε, να τους αφήναμε να κάθονται; Τους βάλαμε να μπογιατίσουν το κουρείο. Βάφανε τρεις μέρες, τελείωσε κι αυτή η δουλειά και τους πήγαμε στο χωριό να βοηθάνε τους αγρότες. Άλλος βοήθαγε στο άρμεγμα των αγελάδων, άλλος στο όργωμα των χωραφιών, άλλος στα χοιροστάσια. Ήταν και μερικοί που ζήτησαν από μόνοι τους να βοηθήσουν τους αγρότες να ετοιμάσουν και να στήσουν τα ξόβεργα για τα αμπελοπούλια. Δεν κατάλαβα τότε γιατί τόση προθυμία, όταν όμως με κάλεσαν το βράδυ να φάμε, όλα ξεκαθάρισαν. Το πλιγούρι ήταν άπαικτο. Φάγαμε μερικές δωδεκάδες για δοκιμή και τα βρήκαμε μικρά ακόμα. Ένας που ήξερε από τέτοια, έλεγε πως θα παχύνουν σε μια-δυό βδομάδες και θα είναι πολύ καλύτερα. Τώρα να τον πιστέψω; Δεν είχαμε τέτοια στο χωριό μου να ξέρω. Μόνο σαρδέλες τρώγαμε τέτοιο καιρό και κανένα κολιό, άμα βρισκότανε. Σ΄ ένα τραπέζι από πίσω καθόντουσαν πέντε-έξη πρωτευουσιάνοι που ήρθαν με δύο μερσεντές κι μια πόρσε απ’ αυτές που είναι σαν τζιπ. Τρώγανε όλο το βράδυ και πίνανε ουίσκι, χρωματιστό, μπλε, όπως λέγανε. Δεν ήξερα από χρωματιστά ουίσκι αλλά ούτε και γύρισα να το ιδώ. Εμείς στο χωριό, ρακί πίναμε που είναι άχρωμο. Ρώτησα χαμηλόφωνα τον βοηθό που είναι ντόπιος και μου είπε πως τα χρωματίζουν για φορολογικούς σκοπούς, μην πάθουνε κι αυτοί όπως την ελλάδα που τρέχει να εισπράξει φόρους από τον λογαριασμό του ηλεκτρικού. Χρωματίζουν, λεει το ουίσκι για να το ξεχωρίζουν από άλλα οινοπνευματώδη και να το φορολογούν. Θα βάλουνε, λεει, και φόρο στα αμπελοπούλια, με το ένα όμως, όχι με την δωδεκάδα. Αυτό, έλεγε ένας του υπουργείου οικονομικών που ήταν μαζί μας, θα δυσκολέψει πολύ τους φοροθέτες γιατί τα μαγαζιά πουλάνε με την δωδεκάδα και βάζουνε κι’ ένα-δυό δωρεάν σε κάθε δωδεκάδα άμα παραγγέλνεις πιο πολλές από τέσσερις, και άντε τότε να βρεις άκρη πόσα πουλήσανε. Άσε που κάνουν και κάμποσα τουρσί και τα βάζουν σε κάτι βάζα αδιαφανή. Που να βρεις άκρη αν είναι τόσα όσα γράφουν απ’ έξω. Καλύτερα, έλεγε, να βάζανε φόρο στα σουβλάκια. Για σεφταλιές, δεν ξέρω, δεν είπε τίποτα. Μπάχαλο, σου λεω.

Η Μέγιστη Παρακμή

Υπάρχουν σελίδες της κυπριακής ιστορίας που δεν θα τις βρείτε σε κανένα βιβλίο που διδάσκεται στα σχολεία. Λίγοι τις έχουν διαβάσει και πολύ λιγότεροι μίλησαν για τα όσα εξιστορούν. Αρπαγές, ληστείες, ανομβρία, πλημμύρες, έλη, ελονοσία και άλλες θανατηφόρες ασθένειες, λοιμός, πανούκλα, φίδια και όρνεα, πείνα, δουλεία, τυραννία, εξαθλίωση, αφανισμός, ο απόλυτος εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής. Και επιζήσαμε. Όχι μόνοι, αλλά σαν υποτελείς και αποδεχόμενοι ελεημοσύνη, έχοντας όμως εργατικότητα, καπατσοσύνη, πίστη και πείσμα.

Υπάρχει, βέβαια, και η εποχή των βασιλείων της Κύπρου και  του βασιλιά Ευαγόρα της Σαλαμίνας όπου δημιουργήσαμε πολιτισμό αυτοδιοικούμενοι.

Τώρα, ο εξευτελισμός των θεσμών και των αξιών, η μικρότητα και η ανικανότητα, η παρακμή που αφαιρεί από τον κύπριο το δικαίωμα να ονειρεύεται. Απομένει να τοποθετήσουμε, μόνοι μας, το κερασάκι στην τούρτα που επιμελώς φτιάχνουμε τα τελευταία χρόνια.

Μην βλέπεις, μην ακούς, σκάσε και κολύμπα. Μια μέρα, ίσως κάπου να φτάσεις. Αν προλάβεις κι αν δεν σε πάρουν κάπου αλλού.

Στο δικό μου δρόμο, όπου μου αρέσει να περπατώ, δεν υπάρχουν όλα αυτά. Έχω αφαιρέσει όλους τους κακομούτσουνους και συναντώ μόνο ωραίους και ευχάριστους διαβάτες που με κάνουν να νοιώθω αισιόδοξα.

Εβίβα!