Η Ελλάδα σβήνει το τσιγάρο την 1η Ιουλίου 2009. Η Κύπρος πότε;

Ελληνικά μιλώ

Όταν ο μέσος όρος βαθμολογίας στις εξετάσεις των νέων ελληνικών είναι γύρω στο 9.5 σημαίνει ότι το επίπεδο μόρφωσης, τουλάχιστον όσον άφορά τη γλώσσα μας, είναι πολύ χαμηλό, κατ’ ακρίβεια, κάτω από την βάση. Δεν είναι δύσκολο να το διαπιστώσει αυτό κάποιος που γνωρίζει ελληνικά όταν ακούει καθημερινές συνομιλίες στον τόπο μας. Το φτωχό λεξιλόγιο, η λανθασμένη σύνταξη και η έλλειψη φαντασίας και κριτικής σκέψης, είναι πολύ εμφανή.

Είναι γι αυτό που θεωρώ ατυχείς τις αντιδράσεις στην απόφαση του πανεπιστημίου να δέχεται και αριθμό φοιτητών με άλλα κριτήρια με την αιτιολογία ότι κινδυνεύει η γλώσσα μας.

Από τον τρόπο που λειτουργεί η παιδεία μας είναι που κινδυνεύει η γλώσσα και από την ανεπάρκεια των λειτουργών της.

Κυπριακή Αστυνομία

Όλα καλά!

Άστε τους άλλους να μας βλέπουν και να μας τα λένε. Εμείς, ούτε βλέπουμε ούτε ακούμε κανένα. Μα προ παντός, ούτε καταλαμβαίνουμε τι γίνεται γύρω μας.

Όλα καλά στη χώρα.

Και μέσα στους λεμονανθούς,
μια κότα εκακάριζε,
μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

(Γιώργος Φάνος - ιατρός, ποιητής εξ Αμμοχώστου)

Και στα δικά σας!

Να σας ζήσουν, να σας ζήσουν, να ζήσετε (να και το φακελάκι), να ζήσετε, χλαπ (το λουκούμι), και στα δικά σας!

Κάπως έτσι πάει η σειρά των λέξεων που εκστομίζουν οι ταλαιπωρημένοι καλεσμένοι στους πολυπληθείς γάμους κάθε εβδομάδα. Και εδώ τελειώνει ο δικός τους ρόλος. Όμως για να παίξουν αυτό τον ρόλο που κάνει τους νεόνυμφους περήφανους (και κατά κάτι πλουσιότερους) προϋποτίθεται ότι θα χάσουν τουλάχιστο 3-4 ώρες από τον χρόνο ξεκούρασης τους, θα αναβάλουν ή θα ακυρώσουν κάποια προγραμματισμένη εκδρομή ή άλλη δραστηριότητα, θα δυσκολέψουν και θα δυσκολευτούν και οι ίδιοι με την κυκλοφορία στους δρόμους και στη στάθμευση του αυτοκινήτου και θα επιβαρύνουν σημαντικά το περιβάλλον με ρύπους από τα αυτοκίνητα τους και σπατάλη ενέργειας και χρημάτων.

Παρεμπιπτόντως, ποτέ δεν πάω σε γάμους εκτός και αν είναι κάποιος πολύ στενά συνδεδεμένος με μένα άνθρωπος και σ’ όποιον αρέσει. Αν δεν θέλουν ... ας μην έρθουν στο δικό μου!

Άστε τα λεφτά που ξοδεύουν για εντελώς αχρείαστους λόγους για να ετοιμάσουν ένα γάμο (τώρα βέβαια μπορούν να πάρουν και ειδικό δάνειο γάμου από την τράπεζα για τα έξοδα! Αν είναι δυνατόν!)

Γι’ αυτό προτείνω οι μελλόνυμφοι, στο προσκλητήριο γάμου να αναφέρουν τον αριθμό του τραπεζικού τους λογαριασμού για να τους στέλλει ο κόσμος τα «δώρα» τους και να αποφεύγουν όλοι αυτήν την αβάστακτη και αχρείαστη ταλαιπωρία. Αφού γι’ αυτό γίνεται όλος ο καυγάς.

Μετά, αν οι νεόνυμφοι θέλουν, μπορούν να στείλουν με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και καμιά φωτογραφία τους για να δουν κι’ αυτοί που τους έστειλαν το δώρο τις φάτσες τους γιατί πολλοί ούτε καν τις φάτσες τους ξέρουν αλλά πάνε στο γάμο γιατί «έχουν υποχρέωση»!

Δεν με παρατάτε λεω εγώ!

Συνέχισε τη ζωή σου

Πολλοί φίλοι, ειδικά παλιοί, από την Αμμόχωστο αλλά όχι μόνο, κάθε φορά που συναντιόμαστε κάνουν την ρητορική ερώτηση «πότε θα πάμε στο Βαρώσι;» Και οι απαντήσεις των παρευρισκομένων ποικίλουν:-

- Όπου νάσαι

- Σάς την βαλίτσα σου

- Έχω έτοιμη την βαλίτσα

- Ώς το τέλος του χρόνου

- Το πολλύν αρχές του άλλου χρόνου

- Εν έσιει ξανά Βαρώσι

- Ξίαστο

- Έτσι που τα εκάμασιν, κάτσε γύρευκε

- Την κότσινην Πέφτην

- Μα τζαμαί είσαι ακόμα;

- Πουν να θέλουν οι Τούρτζιοι

- Πουν να θέλουν οι Αμερικάνοι

- Πουν να θέλουν οι Εγγλέζοι

- Πουν να θέλει ο Ερτογάν

- Πουν να θέλει ο Απόστολος Αντρέας

- Μόνον ο Θεός ξέρει

- Ίνσιαλλαχ

- Εν να πάμεν κάποτε

- Εν να τα κανονίσει όπου νάσαι ο Χριστόφκιας τζι’ ο Ταλάτ.

- και άλλα πολλά...

Μήπως θέλει να πεί κανείς κάτι;

«...

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.»

Προχώρα, συνέχισε τη ζωή σου, η Αμμόχωστος θα είναι πάντα δική σου.