Σςςςςςςςςςς... η Πατρίς Υπνώττει!

Ο από υπνηλίαν πάσχων και μονίμως κοιμόμενος αρχηγός αντίκρυσεν τον παρακοιμόμενόν του και αφού εχασμουρήθηκεν δισάκις, ανέκραξεν, γοερώς μεν αλλά μή ακουόμενος, φράσιν έλκουσαν την καταγωγήν της παλαιώθεν, λέγουσαν λόγον μέγαν, ήτοι: «Νενικήκαμεν»! Και ακούοντες αυτόν οι παρά την κλίνην ευρισκόμενοι, συνέκραξαν μετ’ αυτού: «Αμήν ! Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα»! Αλλ’ ηκούσας αυτούς ο από της υδραυλικής κλίνης λαγοκοιμώμενος ιερεύς, εκέκραξεν φωνήν μεγάλην αποκαλώντας τούτον και τους περί αυτόν χασμουρώμενους «αγύρτες του μεσονυκτίου», όχι μόνον για να υπερτονίσει το ακατάλληλον της ώρας αλλά και δια να εξυμνήσει την αξίαν των τρωκτικών που ανέκαθεν εροκάνιζαν εις το βάθος του σκότους τις αναγεννόμενες συχνάκις αλλά άδοξον τέλος πάντα έχουσας αυταπάτες. Και οι συμφορές επλήθυναν και ουδείς εκ των περι την Εσπερίαν παροικούντων ενεπνεύσθει κοιμώμενος μέθοδον τινά ήτις έμελλεν να ανακινήσει τον υπέρβαρον βούν ός εν πλήρει αγαλιάσει έβοσκεν εις τον παρακείμενον αγρόν έχων τοιούτους φίλους εκ δεξιών και τοιαύτους άλλους εξ ευωνύμων. Εν τω μεταξύ, οι απο πολλού προπονούμεναι παραποτάμιες φυλές μελιστάλακτων λαθρεμπόρων και αμαξηλατών, ελκύουσες με την οσμήν του μέλιτος τις ορδές των παραπεσώντων αγγέλων, επρόσταζαν αυτούς να κινούνται νυχθημερόν ίνα εν τη νήσω μετοικίσωσιν. Και εσυνέχιζον τον ύπνον αυτών.

Αμμόχωστος Αύγουστος

Ο "Αύγουστος" επαναλαμβάνεται.

Είτε το θέλετε είτε όχι, ο "Αύγουστος" επαναλαμβάνεται!

Αύγουστος

----------------

Αύγουστος μπήκε κι είν’ ζεστός,

θα σκάνε τα τζιτζίκια.

Στη θάλασσα πάμε, εμπρός,

πούχει αμμουδιά και φύκια.

Κάνω βουτιά στα στήθη της,

βαθιά, αφού ‘μαι δύτης.

Θυμήθηκε τα ήθη της,

κι’ έφταιξε ο Ελύτης.

Στα «ρώ», της λέω, με θυμούς,

μύριζε τ’ αρμυρίκια,

μ’ αυτή μου ρίχνει αχινούς,

κι έξι μικρά χαλίκια.

Τι τα ‘θελα, το άπορο,

με τέτοιο τρελοβάπορο,

με τάραξε στις καρπαζιές,

μου ‘ριξε και δυο τρεις τσιμπιές,

μα με την τρίτη, την βαριά,

είδα τ’ αστέρι του Βοριά,

μα και τον πανδαμάτορα,

τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Μην κάνετε κύματα!

Να ατενίζετε την θάλασσα, πρέπει,

μα και να μην κάνετε κύματα.

Έσω, έξω κι απανταχού,

στα πολιτικά, οικονομικά κοινωνικά, ηθικά,

είμαστε χωμένοι ως τον λαιμό στα σκατά!

Γι’ αυτό κι εγώ, σαν τον Boris Vian,

φτιάχνω τον δικό μου δρόμο, τις δικές μου γειτονιές,

απ’ όπου αφαιρώ ΟΛΟΥΣ τους κακομούτσουνους.

Δοκιμάστε το, πετυχαίνει!

Ανακοίνωση

Κυρίες και Κύριοι,

Επειδή κατά καιρούς στέλλω άλλους στ’ ανάθεμα, άλλους στο διάολο, άλλους να πούν το παράπονο τους στο λιονταρούι της Αμμοχώστου και άλλους να τα πούν στον Πάπα, προτρέπονται όσοι αποστέλλονται απο εμένα να τα πούν στον Πάπα όπως για δική τους ευκολία, παρευρεθούν είτε στη Πάφο την Παρασκευή 4 Ιουνίου είτε στη Λευκωσία 5-6 Ιουνίου όπου θα είναι δυνατόν να πράξουν τα εντεταλμένα.

Ευχαριστώ

Ο μεγάλος Χάννος

«Χάννος είμαι, χάνομαι, πέρκα είμαι, πιάνομαι, γύλος είμαι, σε γελώ και το δόλωμα χαλώ»

Αγαπητέ Δημήτρη,

Η συγκρατημένη αισιοδοξία για σωστή πορεία προς την λύση που είχα όταν ανέλαβες τα ηνία, έδωσε πλέον την θέση της στη απόλυτη απογοήτευση.

Τελικά απεδείχθης μικρότερος των περιστάσεων. Το μόνο πράγμα που κάνεις είναι να λέεις συνεχώς και προς όλους ότι επιθυμείς και εργάζεσαι για λύση το κυπριακού. Μόνο που οι προσπάθειές σου παραμένουν μόνο στα λόγια. Σου λείπουν, φοβάμαι, τα ηγετικά και διοικητικά στοιχεία που είναι απαραίτητα εχέγγυα για να πετύχεις αυτόν τον σκοπό.

Για να λύσεις το κυπριακό χρειάζεται να έχεις γερό στήριγμα. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σωστά και δίκαια διοικούμενο κράτος με διεθνείς πολιτικές συμμαχίες και ένα κλίμα συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του τόπου. Το μόνο που μπορώ να πω για τούτα είναι ‘πού σου νεύκω, πού πάεις’. Αλλά είναι και μιά άλλη παροιμία που έχει θέση: ‘τον έναν αντράπου τον, τον άλλον φοήθου τον, δεν εκάμαμεν κοπελλούδκια με τον άντρα μας’. Αυτό φαίνεται από τις αλλοπρόσαλλες κατά καιρούς αποφάσεις σου που είναι φανερό πως σου τις επιβάλλουν άλλοι κι εσύ, αντί να στήσεις πόδι και να κρατήσεις τον πούντο σου, τις δέχεσαι και την παθαίνεις σαν τον χάννο. Μα δεν είναι έτσι που κυβερνούν. Χρειάζεται πρόγραμμα, πυγμή και ... ‘μύδια’ για να ακολουθήσεις το πρόγραμμα στο οποίο πιστεύεις. Και όχι να ακούεις και να δέχεσαι ότι σου λέει ο ένας και ο άλλος.

Τώρα, τί να περιμένω, δεν ξέρω. Κάνε κάτι που θα με εκπλήξει. Γιατί θα είναι, για μένα, μεγάλη έκπληξη αν καταφέρεις κάτι με την πολιτική που κουλιαντιρίζεις.

Μαγιάτικα