Πρακτικά Υ. Συμβουλίου (*)

-         Γιώργο, πού εν η ατζέντα;

-         Εν δίπλα που τα χάπια σου, πρόεδρε, μες τον δίσκο.

-         Ήντα, ήπια τον καφέ χωρίς τα χάπια μου;

-         Μα ξέρω, πρόεδρε, εν εθώρουν.

-         Πάλε ετζοιμάσουν ρε Γιώρκο;

-         Μα εν τζαι φταίω, πρόεδρε, ενεκάτωσα τα χάπια της πίεσης με τζείνα του ύπνου.

-         Είπα σας ούλλους δαμέ πως δεν ανέχομαι πιέσεις, είμαι ανένδοτος ότι τζ αν πείτε.

-         Μα εν εμίλησεν κανένας, πρόεδρε.

-         Γιατί εν να αρκέψουν να μιλούν τζιόλας τωρά; Τούτον έλειψεν.

-         Είπες τους να σου πούν ότι ξέρουν.

-         Τζαι ξέρει κανένας τίποτε; Εγιώ που ‘μαι μάστρος τους τζ’ εν ηξέρω. Ρε Χαριλλή, πού είσαι;

-         Έφυεν τούτος πρόεδρε, θέλεις τον τζυνούρκον;

-         Όι, εν θέλω κανένα, αφού κανένας εν ηξέρει να μου πεί τίποτε.

-         Ν’ αρκέψω να γράφω, πρόεδρε;

-         Εν ηξέρω ήντα που να κάμεις εσύ, εγιώ ετέλειωσα τζαι πάω πάρα τζει.

-         Σσιύψε που ννα περνάς την πόρτα, πρόεδρε.

(*) Πρακτικά Υπνώττωντος  Συμβουλίου

Πρωινός καφές

-         Ρε Νικόλα, τον καφέ μου.

-         Μα, πρόεδρε, έφερα τον τζ’ είπιες τον.

-         Είπα σου, άμα τον φέρνεις να μου το λαλείς.

-         Μα αφού τον είπιες, πρόεδρε.

-         Τζαι πού θέλεις να το ξέρω ρε Γιαννή; Είπες μου το;

-         Νικόλας, πρόεδρε, όι Γιαννής.

-         Δηλαδή, είπιε τον καφέ μου ο Νικόλας;

-         Όι, πρόεδρε, λαλούν με εμένα Νικόλα, όι Γιαννή.

-         Τζαι τι με κόφτει πως σε λαλούν; Εγιώ εν τον καφέ μου που θέλω.

-         Να σου κάμω άλλον πρόεδρε, δκυό λεπτά.

-         Πασσιά, όι λεπτά. Να βάλεις φετζάνι με πασσιά σιείλει.

-         Τα φετζάνια μας εν του λαϊκού, πρόεδρε, κάμνουσιν;

-         Τα λαικά μόνο ζημιάν κάμνουσι, λάωσε ποτζεί, λάωσε ποδά, εν έμεινεν λάιν να ‘ψουμεν καντήλι.

-         Ε, κάμε νάκκον κράτει, πρόεδρε, άηκε τζαι τίποτις για λλόου μας.

-         Ήντα που ‘μεινε ν’ αήκουμεν, ρε Γιαννή, άφηκεν μας τίποτε ο πίσκοπος; Εσήκωσεν τζαι τα καντήλια.

-         Νικόλας, πρόεδρε, όι Γιαννής.

-         Τζ’ ο Νικόλας, γιατί τζείνος εν καλλύτερος;

-         Όι, πρόεδρε, εγιώ είμαι ο Νικόλας.

-         Ναι, ε ννα μου γελάσεις πάλε πως είπιεν το καφέ μου ο Νικόλας.

-         Πρόεδρε, πάω να φέρω τα φυστούτζια  που σ’ αρέσκουν.

-         Πήαιννε, τζαι φέρμου τζαι τον καφέ μου σαν έρκεσε. Πέρκει έβρεις τον δρόμο τούντη στράτα.

-         Πρόεδρε, σφύρα τζ’ έρκουμε.

Κατάντια.

Εδώ που φτάσαμε, για να επιβιώσουμε, πρέπει να μπούμε σε χειμερία νάρκη. Μακρόχρονη και αδιάλειπτη.  Και μόλις πάει να ανοίξει το βλέφαρο, να κατεβάζουμε μερικά βάλλιουμ για να ξαναπηγαίνουμε  στις αγκάλες του Μορφέα. Με τα όνειρα να ζούμε, σε κόσμους μαγικούς, με μυθικά πρόσωπα και άλλα όντα. Οι ξύπνιοι, ας λένε ότι θέλουν. Εμείς, μόκο! Τι, άλλωστε, να πει κανείς και ποιός ν’ ακούσει; Ότι πεις, υπόκειται σε ερμηνεία κατά το δοκούν. Σκάσε ρεεεεεεε!

Το τζαίρατον του το ζαβρί τζαι το βερνικωμένο.

Τα τζαίρατα στην πόρτα του κάμνουν περικοκλάδες.

Αχ, ρε Βρούτοι, πως τον καταντήσατε.

Η μεγάλη μας ΚΑΤΑΝΤΙΑ!

Ωιμέ!

Σοβαρή δήλωση

Απομονώνω την ακόλουθη φράση από την πρωινή δήλωση του προέδρου ενώπιον της διερευνητικής επιτροπής για την έκρηξη και σας αφήνω να σκεφτείτε:-

«Εάν όμως γινόμουν γνώστης του κινδύνου από τους αρμόδιους για τη φύλαξη του φορτίου, ειδικά μετά το περιστατικό της 4ης Ιουλίου, όταν διαπιστώθηκε η ύπαρξη του προβλήματος, σας διαβεβαιώ ότι θα λαμβάνονταν όλα τα απαραίτητα μέτρα.»

Αναγνωρίζω ότι απομονώνοντας μια φράση, είναι δυνατόν να αλλοιωθούν τα όσα ήθελε να πει ο πρόεδρος, γι’ αυτό σας καλώ να διαβάσετε το πλήρες κείμενο της δήλωσης, αν θέλετε και έχετε τον χρόνο. Θα την βρείτε στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.

Επιμύθιο: Ο Σώζων Εαυτόν, Σωθείτω!

Ζήτω!

Ξεφυλλίζοντας μια μέρα τα όνειρά μου, ανέσυρα από το χρονοντούλαπο της μνήμης κάποιες ωραίες στιγμές. Μετά, πρόσθεσα σ’ αυτές ακόμα λίγες από κάποια καλοκαιρινά μου όνειρα κι έφτιαξα μια συνταγή για χαλάρωση και ηρεμία. Έτσι, δεν έχω τίποτα να πω για προβλήματα που τυχόν ταλανίζουν την καθημερινότητα. Κολυμπώ σε καθαρά, γαλανά νερά και ποδηλατώ σε κάμπους όμορφους γεμάτους χρώματα και μυρωδιές. Όχι, δεν είμαι σε διακοπές, μόνο ζω ήρεμα την ζωή μου.

Βόλτα με όψεις, χωρίς απόψεις.

Προς τον επόμενο ε/κ πρόεδρο (επανάληψη)

Επαναλαμβάνω το μάθημά μου για να το μάθω καλύτερα.

 Sunday, 15 May 2011

Προς τον επόμενο ε/κ πρόεδρο

 

Κύριε/Κυρία,

Από τον καιρό που ήμουν στο δημοτικό σχολείο, έμαθα από σπουδαίους δασκάλους και δασκάλες αρκετά χρήσιμα πράγματα που ακόμα σημαδεύουν τις σκέψεις και τις ενέργειές μου. Όπως, για παράδειγμα, τις φράσεις ‘τα αυτονόητα παραλείπονται’, ‘λίγα λόγια και καλά’, ‘το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν’ και πολλά άλλα. Όμως, παρόλο που αυτά τα λίγα που θα πω είναι ή τουλάχιστο θα έπρεπε να είναι, αυτονόητα, θα τα πω.

-          Η τουρκία είναι μεγάλη χώρα, με αρκετή επιρροή στα γεωπολιτικά τεκταινόμενα της περιοχής μας αλλά και ευρύτερα. Η πολιτικοστρατιωτική της δύναμη συνεχώς αναβαθμίζεται. Πολύ σύντομα δεν θα έχει την ανάγκη να ζητά κάτι από την ΕΕ και οι συζητήσεις της με την ΕΕ θα είναι πλέον ετεροβαρείς, με την τουρκία να έχει τον δεσπόζοντα λόγο.

-          Το κυπριακό κράτος αποδυναμώνεται και συνεχώς χάνει την πολιτική του αξιοπιστία. Δεν πιστεύω να είναι πολλοί ακόμα που πιστεύουν πως η ανθρωπότης σύσσωμη, κάθε πρωί που ξυπνά, σκέφτεται πώς θα βρει τον δικαιότερο τρόπο για να λύσει το κυπριακό πρόβλημα. (Επειδή, βέβαια, έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και όλοι θέλουν να μας το αποκαταστήσουν, χωρίς βεβαίως, να χρειάζεται να κάνουμε κι εμείς κάτι, αφού εκείνοι είναι που έχουν την υποχρέωση).

-          Έχουμε σαν ε/κ απολέσει μέχρι τώρα αρκετές ευκαιρίες επίλυσης του κυπριακού. Σ’ όλες τις περιπτώσεις υπερίσχυσαν διάφορα άλλα συμφέροντα, ποτέ το κοινό συμφέρον. Κι ας μην το ξέρουμε όλοι, κι ας μην το καταλαβαίνουμε οι περισσότεροι. Αυτό, όμως που όλοι βλέπουμε, που όλοι λέμε στις φιλικές μας συζητήσεις είναι πως χρόνο με το χρόνο η θέση μας χειροτερεύει. Ποιος δεν έχει πει την φράση ‘κάθε πέρσι και καλύτερα’!

-          Τι περιμένουμε λοιπόν; Να αποδυναμωθεί τόσο η τουρκία που να είμαστε σε θέση να της επιβάλουμε αυτό που θέλουμε; (Τι είναι που θέλουμε είναι, βεβαίως, άλλο ερώτημα). Ή μήπως να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να είναι όλα όπως ήταν στις 19 Ιουλίου του 74.

Ο κ. χριστόφιας δεν πιστεύω ότι είναι σε θέση να βάλει τα πράγματα σε καλύτερη θέση. Έχει χάσει κάθε δύναμη από τότε που άρχισε να κουβαλά τσιμέντο. Γι αυτό απευθύνω τα πιο πάνω στον/στην επόμενο/η πρόεδρο της κ.δ. και εισηγούμαι: Ανοίξτε τα μάτια και τ’ αυτιά σας, δείτε γύρω σας και συζητάτε επιτέλους σοβαρά και αξιόπιστα.