Η γελοιογραφία

Μιλώντας για ερασιτέχνες, ας πω κι αυτό: με εκνευρίζουν οι σκιτσογράφοι που χρίζονται γελοιογράφοι και για να πουν αυτό που θέλουν χρησιμοποιούν πολύ περισσότερα από ένα καρέ ή σε βάζουν να διαβάσεις ένα ολόκληρο κατεβατό από τις σκέψεις του για να σου δώσουν κάτι να χαμογελάσεις. Εμ, δεν είναι έτσι η γελοιογραφία. Μια λέξη ή και καμία πολλές φορές, είναι αρκετή, ...άμα έχεις το χάρισμα.

Το πορτραίτο

(πορτραίτο γάρου)

Αν μπορούμε να κατανοήσουμε σχετικά εύκολα την έννοια του πορτραίτου δεν σημαίνει πως μπορούμε με την ίδια ευκολία να περιγράψουμε τι κάνει ένα πορτραίτο καλό, εξαιρετικό ή κακό και άνοστο.

Για τον φωτογράφο, εκτός από το μοντέλο, που δεν είναι απαραίτητο να είναι όμορφο για να δώσει ένα καλό  πορτραίτο (ένας κακομούτσουνος μπορεί να είναι καταπληκτικό μοντέλο), χρειάζεται φωτογραφική γνώση, καλός τεχνικός εξοπλισμός και πάνω απ’ όλα μάτι και φαντασία. Ο ζωγράφος, επίσης, είναι απαραίτητο είτε είναι ερασιτέχνης είτε επαγγελματίας, να κατέχει την τεχνική και να έχει μάτι και φαντασία. Για ένα συγγραφέα χρειάζεται καλή πένα, εύρυθμή ροή λέξεων και φράσεων αλλά και πάλιν μάτι και φαντασία.

Τόσον οι φωτογράφοι και οι ζωγράφοι, ερασιτέχνες και επαγγελματίες αλλά και οι συγγραφείς, αφιερώνουν χρόνο, χρήμα, σκληρή προσπάθεια και επιμέλεια για να παράξουν αποτελέσματα που να τους γεμίζουν με αίσθημα ικανοποίησης και αν είναι δυνατόν, πληρότητας. Όταν πρόκειται να αναθέσουν το τύπωμα των φωτογραφιών τους σε ειδικούς ή όταν οι συγγραφείς δίνουν στον τυπογράφο τα έργα τους για έκδοση, αν πράγματι σέβονται το έργο τους και το κοινό τους, θα επιτηρήσουν με περισσή σχολαστικότητα τις τεχνικές λειτουργίες ώστε το αποτέλεσμα να είναι άψογο.

Ευσυνειδησία, αφοσίωση, πείσμα για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα αλλά και επιμονή μετά πολλών προσπαθειών και επαναλήψεων είναι αυτά που χαρακτηρίζουν και κάνουν ένα φωτογράφο, ζωγράφο ή συγγραφέα να ξεχωρίζει, να κερδίζει τον θαυμασμό. Γιατί αυτοί σέβονται τον εαυτό τους πρώτα και το κοινό τους κατ’ επέκταση. Είναι εραστές της τέχνης με την καλύτερη δυνατή έννοια.

Ένας πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του, τους ψηφοφόρους του και τις αρχές και αξίες που διατείνεται ότι υπηρετεί θα έπρεπε να έχει τουλάχιστο τα χαρακτηριστικά ενός υπό την πιο πάνω έννοια ερασιτέχνη. Δεν μπορώ να πω πως τέτοιοι δεν υπήρξαν ή δεν υπάρχουν. Δείτε όμως τι βλέπετε σήμερα μπροστά σας. Πού είναι οι πολιτικοί που θα φτιάξουν ένα καλό, επιτυχημένο πορτραίτο του εαυτού τους, του κόμματός τους ή της κυβέρνησής τους; Βλέπω μόνον ερασιτέχνες, με την χειρότερη έννοια που μπορεί να αποδώσει η λέξη.

Λευτεριά στον Julian Assange

• Όταν ήταν 13 χρόνων λαμβάνει δώρο από την μητέρα του τον πρώτον του Η/Υ
• Σύντομα γίνεται ένας expert hacker εξειδικευμένος σε θέματα ασφάλειας δικτύων Η/Υ
• Συνεχίζοντας σαν ακτιβιστής πλέον,  έλκεται συγχρόνως από δημοσιογραφική περιέργεια
• Το 2006 ιδρύει την ιστοσελίδα WikiLeaks η οποία δημοσιοποιεί απόρρητα έγγραφα

Ο ίδιος είπε:

«Ο κόσμος πρέπει να αντιληφθεί ότι η WikiLeaks είναι αναμφισβήτητα η πλέον αξιόπιστη καινούργια πηγή πληροφοριών επειδή δημοσιεύουμε πρωτογενές υλικό και προχωρούμε σε αναλύσεις που βασίζονται σ’ αυτό το πρωτογενές υλικό. Άλλοι οργανισμοί, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων, απλά δεν είναι αξιόπιστοι.»

Απολαύστε την Λιακάδα

Κάποτε πίστευα  ότι ένας ευφυής άνθρωπος που επιθυμεί να εργαστεί σκληρά, είναι δυνατό να πετύχει τους στόχους του, αν αυτοί είναι εφικτοί, ή τουλάχιστον να φτάσει τόσο κοντά σ’ αυτούς τους στόχους που να ικανοποιείται το αίσθημα πληρότητας. Ήλπιζα, συγχρόνως ότι κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι θα μπορούσαν να πετύχουν την βιώσιμή λύση του κυπριακού προβλήματος.  

Τώρα, πιστεύω απλώς ότι υπάρχουν άτομα ικανά να πείσουν τους γύρω τους ότι είναι ευφυείς αν και αυτό πόρρω απέχει από την αλήθεια και ότι πρόκειται να δώσουν κάθε ικμάδα της δύναμης τους για να πετύχουν τους κοινούς σκοπούς, τις κοινές επιδιώξεις των συνανθρώπων τους, ενώ κάθονται αμέριμνα και απολαμβάνουν σιωπηλά την λιακάδα.

Είμαι όμως πλέον πέντε χρονών, έσβησα πέντε μεγάλα κεράκια πριν μερικούς μήνες και πιστεύω ότι όπως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, δεν υπάρχουν ούτε τέτοια άτομα. Γι’ αυτό, πλέον, τέτοια άτομα τα γράφω στα τέτοια μου.

Άτρωτοι;

Άτρωτοι, βέβαια! Γιατί εμείς είμαστε αλλιώς, είμαστε εξυπνότεροι, ευφυέστεροι, σημαντικότεροι, ευκαμπτότεροι, ταχύτεροι, και προ παντός, θρασύτεροι. Πως να το πούμε διαφορετικά, είμαστε καλύτεροι. Από γήινους και εξωγήινους, από θνητούς και αθάνατους, από μαύρους και άσπρους, από ζεστούς και κρύους, από δεξιούς και αριστερούς, από βλάκες και γνωστικούς. Γι’ αυτό δεν μας αγγίζει εμάς καμία κρίση, ούτε οικονομική ούτε γεωργική ούτε βιομηχανική ούτε κληρονομική ούτε σεξουαλική ούτε αεροπορική. Τώρα, αν οι στατιστικές δεν μας βγήκαν βολικές και αντί από πλεόνασμα έχουμε έλλειμμα, αυτό δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, μια απλή στατιστική κρίση είναι, μια κρισούλα. Έ, να μην έχουμε κι εμείς μια μικρή τοσοδούλα κρισούλα;

Χαρίλαεεεεεεεεεε........, σπίτι σου!

Είναι το κάτι που μένει

Όλα πήγαν καλά, ήταν και το φαί νόστιμο και ο περίγυρος ευχάριστος.

Μαθητευόμενοι Μάγοι

Με κίνδυνο να γίνω κουραστικός, επαναλαμβάνω αυτό που λέω τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο, ότι δηλαδή, στην Κύπρο έχουμε, ακόμα, μαθητευόμενους πολιτικούς (μόνο μαθητευόμενους). Οι οποίοι, όπως και οι μαθητευόμενοι μάγοι, ξέρουν ν’ ανάβουν φωτιές αλλά δεν ξέρουν πως να τις σβήνουν.

 Κατά την ατελεύτητη διάρκεια της μαθητείας τους, η οποία γίνεται πάντοτε στις πλάτες κτηνών και ανθρώπων οποιασδήποτε ράτσας (εδώ είναι ίσως η μοναδική περίπτωση που δεν διακρίνεται ίχνος ρατσισμού) ο κάθε ένας των πολιτικών κάνει και το δικό του μοναδικό σόλο, όπως ακριβώς εκτελούν σόλο οι μουσικοί μιας μπάντας τζαζ στη διάρκεια μιας παράστασης. Θυμάστε, φαντάζομαι, τα ανεπανάληπτα σολάκια του κ. Πιττοκοπίτη καθώς και τα πιο πρόσφατα του κ. Κουλία. Όμως, για να μην παρεξηγηθώ, τέτοια, ίσως και καλύτερα σολάκια εκτελέσθηκαν κατά καιρούς και εκτελούνται καθημερινά από πολιτικούς (η λέξη ‘μαθητευόμενοι’ παραλείπεται ως ευκόλως εννοούμενη) ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού.

Τώρα, είναι ο καιρός ενός μεγάλου σόλο από τον κ. Χριστόφια που βάλθηκε να τα μάθει όλα σε μια θητεία. Από μαθηματικά (συμπεριλαμβανομένης της διαίρεσης), σε αγγλικά, οικονομικά, ακόμα και αθλητικά. Για να μην είναι μόνος στην τάξη, έχει φροντίσει να περιστοιχίζεται από πολλούς άλλους φιλόδοξους μαθητές. Άλλος μαθαίνει οικονομικά, άλλος νομικά, άλλος πολιτιστικά και πάει λέγοντας. Και για να μαθαίνουν καλύτερα αλλά και για να έχουν μια σωστή καθοδήγηση, τρεις φορές την εβδομάδα (μπορεί και περισσότερες) κάνουν όλοι μαζί φροντιστήριο. Όταν μάλιστα δεν έχει τον χρόνο να ασχοληθεί με κάποιο θέμα, αφήνει τους φροντιστές να το αναλάβουν.

Και ενώ αυτοί μαθαίνουνε, εμείς παθαίνουμε.

Είναι γι’ αυτό που στηρίζω τις προσπάθειες του κ. Φανιέρου να μάθει και αυτός την τέχνη. Μπορεί να μάθει καλύτερα, ποιος μπορεί να ξέρει; Είμαι σίγουρος ότι ξέρει  τουλάχιστον πολύ καλά να μοιράζει σε δκυό γάρους άσιερον.